Φασισμός 3Ε

  Αυτοί νέο ναζί και εσείς νέο χαζοί ή είναι ο εθνικο-πατριωτισμός ηλίθιε      

 Ταλαντευόμουν μεταξύ των δυο παραπάνω τίτλων για το blogpost αλλά είπα να μην περιπλέξω τα πράγματα και χαλάσω τα μπάνια του "λαού"...   

  Βγάζει η άλλη η σταλινόφατσα μια μούφα αντιφασιστικό ντοκυμαντέρ που το History channel εδώ πάνω προβάλει δυο ντουζίνες τη βδομάδα σαν αυτό και καλύτερα και τα ρίχνει όλα στον "υπαρκτό καπιταλισμό"...χειροκροτά εκστασιασμένο το αριστερό "λούμπεν τρολεταριατό"...

   
Ποιός καπιταλισμός και οικονομική κρίση και αλλά τέτοια "φτηνά κουλά".

 
Αν δεν γνωρίζεις ποιός φταίει για το φασιστό-ναζισμό και το ρατσισμό, που πάνε πακέτο, σύντροφα Γιουνανέ θα στο σφύριξω εγώ κλέφτικα...

 Όταν ήσουν "νεανίας" σου έμαθαν για το μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, του ελληνοβυζαντίου, της Αγία Σοφίας, της Πόλης, των αιμοσταγών Βουλγάρων, των πονηρών Μακεδόνων των βαρβάρων απολίτιστων Τούρκων των κλεφτοαπατεώνων Τσιγγάνων και αλλά πολλά φούμαρα.

 Κανείς τους δεν σου είπε ότι δεν είσαι απόγονος των αρχαίων ελλήνων, αλλά και να ήσουν που λέει ο λόγος σιγά τα ωά.

 Κανείς δεν σου είπε ότι η "νέα Ρώμη" όπως κάθε αυτοκρατορία πριν και μετά από αυτή, ήταν πολυεθνική και πολυπολιτισμική, όπως και η συνέχεια της η Οθωμανική.

 Κανείς τους δεν σου είπε ότι τα έθνοι/κράτη είναι προϊόντα της διπλής επανάστασης Γαλλικής/βιομηχανικής πριν καμιά διακοσοπενηνταριά χρόνια και βάλε, τότε ο εθνικο-πατριωτισμός made sense τρελό αγόρι, γιατί ήταν αντιμέτωπος με τις απόλυτες μοναρχίες/φεουδαρχισμό και θεωρούνταν προοδευτικός ως ιδέα.

 Κανείς δεν σου είπε ότι το ελληνικό κράτος είναι προϊόν του ελληνικού πατριωτικού φαντασιακού που πήρε σάρκα και οστά με το επεκτατικό δόγμα της "μεγάλης ελλάδας" κατα τη διάρκεια και μετά τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με παρόμοιο τρόπο και τα γειτονικά έθνοι/κράτοι συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας έχτισαν το δικό τους πατριωτικό παραμύθι και τα δικά τους κράτη...

 Μήπως ακούσες ποτέ σου για τον Κοσμίδη and friends της 3Ε (όχι αυτή που έβγαζε τα αναψυκτικά) που το καλοκαίρι του '31 πήραν στο κυνήγι τη μισή Σαλονική διότι δεν ήταν ελληνορθόδοξη αλλά Εβραία και αργότερα όταν οι φίλοι τους οι Γερμανοί το '43 τους τσουβάλιασαν για το Άουσβιτς, έβαλαν πρόθυμα και αυτοί ένα χεράκι μη τυχόν ξεφύγει κανείς τους και τους μολύνει το μελλοντικό ελλληνορθόδοξο ήχος και φώς....

 Τι να κλάσουν τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, η Καισαριανή (γενέτειρα του μπλόγκερ) κτλπ μπροστά στα θύματα των ναζιστών and friends στη Σαλόνικα...αλλά ξέρω αυτοί δεν μετρούν γιατί δεν είναι δικοί μας ελληνορθόδοξοι αριστεροδεξιοκεντρόοι ελληνοπατριώτες...

Όλα είναι...τρόμος

Η μάνα μου είναι Χασιώτισα, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελασσόνα, μια κωμόπολη του νομού Λαρίσης που ενσωματώθηκε στο Γιοουνανικό κράτος το 1912.

Από τον καιρό που ήμουν μικρός άκουγα τη μάνα μου και τη μάνα της, τη γιαγιά μου, να αφηγούνται ιστορίες από τη ζωή τους εκεί.

Όταν ήμουν πολύ μικρός καθόμουν και άκουγα τις ιστορίες τους με προσήλωση, αλλά όσο μεγάλωνα άρχισα να βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια.

Οι αφηγήσεις τους αυτές όμως, που προέρχονταν από τη νοσταλγία για τον τόπο τους που είχαν αφήσει πίσω τους, για τη "Χαιδομούνα" , από καιρό είχαν ριζώσει για τα καλά μέσα στην ψυχή και το μυαλό μου χωρίς να το πάρω χαμπάρι.

 Οι ιστορίες τους πάντα εμπεριείχαν πολύχρωμους χαρακτήρες με ενδιαφέρον υπόβαθρο και η αφήγηση ήταν πάντα γεμάτη με άπλετη ζεστασιά και πάνω από όλα ανθρωπιά.

 Οι γείτονες και φίλοι τους ήταν Αρμένηδες, Εβραίοι, Βλάχοι, Τσιγγάνοι, Αρβανιτόβλαχοι, Πόντιοι και άλλοι πολλοί, που ζούσαν μέσα στην φτώχια αλλά όχι απαραίτητα και μέσα στη μιζέρια.

 Οι γλώσσες που μιλούσαν, τα ρούχα που φόραγαν, τα φαγητά που μαγείρευαν, τα γλέντια τους, τις λύπες τους, τις διαφορετικές συνήθειες και τα χούγια τους, όλα αυτά μαζί συνέθεταν ένα ψηφιδωτό μιας αληθινά παραμυθένιας ιστορίας όλο αγάπη και κατανόηση, ανεξάρτητα από τα καθημερινά προβλήματα που όλοι τους λίγο πολύ αντιμετώπιζαν.

 Θα αναρωτιέστε λοιπόν γιατί όλος αυτός ο cheesy πρόλογος, λοιπόν:

 Πριν από λίγο με πήρε τηλέφωνο η μάνα μου να ρωτήσει τα σχετικά εθιμοτυπικά του στύλ "Τι κάνετε παιδιά μου;" κτλπ κτλπ και μές' το καθιερωμένο chit chat μου ξεφούρνισε ένα “ωραίο” που σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας.

 Μέχρι την Παρασκευή ήταν στον "μεγάλο αχταρμά"* στης αδερφής μου και το Σάβαττο πήρε το λεωφορείο για τη "Χαιδομούνα". 

Πριν ξεκινήσει το λεωφορείο των ΚΤΕΛ που ήταν "πατείς με, πατώ σε" γεμάτο από κόσμο, ο οδηγός έπαιζε "εκκλησιαστικά τροπάρια" στο ράδιο!...πρώτο σοκ για τη μάνα μου...μετά πριν φύγουν τους έκανε 5 λεπτά θρησκευτικό κύρηγμα ως άλλος Παπαφλέσσας!...δεύτερο σοκ.

Στη στάση στο πατροπαράδοτο “90” ήρθε το επόμενο σοκ, μετά το break για τυροπιτειδή και τα συναφή και καθώς ο οδηγός ετοιμαζόταν να ξεκινήσει το λεωφορείο για το υπόλοιπο του προορισμού τους, δέχτηκε από κάποιον άγνωστο ένα τηλεφώνημα, apparently του ζήτησε να τσεκάρει άν όλοι οι επιβάτες είχαν εισιτήριο.

  Ο οδηγός απάντησε θετικά "ΝΑΙ" και ο άγνωστος στο τηλέφωνο του ζήτησε να τσεκάρει ένα νεαρό μελαψό πιτσιρικά που μόλις είχε επιβιβαστεί στο λεωφορείο και καθόταν δίπλα του στη θέση του συνοδηγού, άν ήταν Πακιστανός και άν είχε εισιτήριο!!;; Το οποίο και έπραξε κατευθείαν μπροστά στα έκπληκτα μάτια της μητέρας μου που καθόταν από πίσω από τον οδηγό ειχε ακούσει την όλη συνομιλια και ήταν στα πρόθυρα να "χάσει τη μπάλα" από αυτά που βίωνε...Ο νεαρός δεν ήταν ξένος και είχε πληρώσει το εισιτήριο όπως αποδείχτηκε μετά την ανάκριση 1ου βαθμού από τον λούμπεν χριστιανό οδηγό...

 Για πολύ κόσμο συμπεριλαμβανομένης και της μάνας μου, για πολλούς και διάφορους λόγους είναι πολύ αργά να εγκαταλείψουν αυτόν τον μπουρδελότοπο....για τους υπόλοιπους που είναι νέοι και τα μυαλά τους είναι ακόμη αμόλυντα...αυτό το πολύ μικρό ποσοστό των εναπομείναντων εκεί κάτω, μια συμβουλή έχω να σας δώσω...ΔΡΟΜΟ...ΔΡΟΜΟ...όσο προλαβαίνετε...θα σας φάνε όλους ζωντανούς and ask for seconds…

*Αθήνα

Κρατάει χρόνια αυτή η...μπόχα

 
 Το όχι και τόσο ηρωικό “Πέταλο” - Έβρος google maps

 Το καλοκαίρι του '96 με έφερε "παλιό" από το Λιτόχωρο στον Πέπλο δίπλα στον Έβρο.

"Εξ-υπηρέτησα" τη κακιά μητριά-πατρίδα στο 534 τάγμα πεζικού, φυλάσοντας τα σύνορα της εν λόγω κυρίας από τους "οχτρούς".

 Βρισκόμουν στο σημείο εκείνο της θητείας που μετρώντας αγωνιωδώς τις μέρες, ώρες και τα λεπτά της "απομόνωσης" ήμουν πεπεισμένος ότι ήμουν το πλέον στριμωγμένο όν πάνω στη γή. Το βάρος του κόσμου πάνω στους ώμους μου σαν εκατομμύρια τόνων νερού που προσπαθούν να τσακίσουν βαθυσκάφος στην άβυσσο της τάφρου των Μαριανών.

 Όλες αυτές οι σκοτεινές εγωκεντρικές σκέψεις πετάχτηκαν "έξω από το παράθυρο" με την έλευση της πρώτης περιπόλου στο "Πέταλο". (Που είσαι ρε προφήτη Νικολαιδή να μας δεις)

Το ποτάμι για όσους δεν γνωρίζουν δεν είναι το σύνορο του Γιουνανιστάν με την Τουρκία στα ανατολικά χερσαία σύνορα. Υπάρχουν κάποια σημεία που είναι θύλακες των δυο εθνών-κρατών πέρα του ποταμού που είναι και τα ποιό προσφιλή για το "σπρώξιμο" των μεταναστών καθότι εξυπηρετούν και ελαφρύνουν την δουλειά των μεταφορέων-εμπόρων ψυχών που δεν δίνουν δεκάρα για αυτούς, παρά μονό για τις δεκάρες τους. (Που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό, ιδίως για τους μετανάστες)

 Οπλισμένοι σαν αστακοί, με καμιά κατοσταριά σφαίρες και αλεξίθραυστα γιλέκα καβάτζα οι δυο "γενναίοι" βγήκαμε παγανιά να προστατεύσουμε τα "όσια και τα ιερά" (πληθώρα από τέτοιες παπαριές στα ελ. στρατά).

 Αντ' αυτού όμως και μετά από μία με μιάμιση ώρας γύρα, πέσαμε φάτσα κάρτα επάνω σε τριάντα τρεις απελπισμένες ψυχές. Τα όπλα μας πάνω τους και το πρόταγμα της στάσης "αλτ".

 Τι να σταματήσουν και τι να ξεκινήσουν αυτοί σέρνονταν κυριολεκτικά, οι περισσότεροι άντρες αλλά και μερικές γυναίκες αναμεταξύ τους, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο με το βλέμμα του μαλάκα να καθρεφτίζεται στα πρόσωπα μας, αποτραβήξαμε τα όπλα μας και τους κάναμε νόημα να κάτσουν στο έδαφος. Με body language και σπαστά αγγλικά τους ρωτήσαμε αν είχαν κάτι για φαί και για πιοτό; Μπαγιάτικο ψωμί, κάτι κακομοιρισμένα μισοβρεγμένα μπισκότα και κανά δυο μισοάδεια μπουκάλια φτηνή τουρκική ανθρακούχα πορτοκαλάδα βγήκε από τα σακίδια τους.

 Τους αφήσαμε να φάνε και να ξεκουραστούν για κανά μισάωρο και μετά όλοι μαζί ξεκινήσαμε για το δρόμο πίσω στο φυλάκιο.

 Λίγο πριν περάσουμε το ποτάμι, μπήκαμε σε σχηματισμό ένας στη μέση και ένας πίσω από αυτό το ασκέρι των εξαθλιωμένων συνανθρώπων μας, τα όπλα μας να τους σημαδέυουν, μην τυχόν και μας την 'πει κανένα καραβανόσκυλο που μπορεί να είχε έρθει επίσκεψη στο φυλάκιο.

 Μόλις φτάσαμε τους αφήσαμε να καθήσουν έξω από το φυλάκιο, κάτι συνάδελφοι μας τους έφεραν νερό και ότι άλλο είχαμε περισσεούμενο. Εμείς αναφέραμε στο δόκιμο, που ήταν in charge στο φυλάκιο και αυτός με τη σειρά του το ανέφερε στη μονάδα και η μονάδα στα “γουρούνια” στην Αλεξ/πόλη.

 Εν τω μεταξύ περιμένοντας την άφιξη των “ζώων”, προσπαθούσαμε να μαζέψουμε πληροφορίες από τους μετανάστες όσο αναφορά τα ονόματα τους, χώρες προέλευσης κτλπ. Οι περισσότεροι ήταν από την Μέση Ανατολή, οι υπόλοιποι από την Ρουάντα (συνεχίζαν να τρέχουν μακρυά απο τον εφιάλτη της γενοκτονίας) καθώς και ένας Τούρκος που μας έλεγε ότι θέλει να κάνει αίτηση για πολιτικό άσυλο. Πριν καλά καλά τελειώσουμε με τους συνανθρώπους μας να 'τα και έφτασαν τα "ζώα" με ένα άδειο λεωφορείο/κλούβα των ΜΑΤ.

 Αφού τους έβαλαν χειροπέδες που φρόντισαν να σφίξουν σφιχτά, σαδιστικά στους καρπούς τους, τους διαολόστειλαν μια γύρα και τους φόρτωσαν στην κλούβα.

 Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα "ζώα" να κλουβιάζουν ανθρώπους.

 Στη θέα όλων αυτών των απάνθρωπων χυδαιοτήτων, δεν αντέξαμε και αρχίσαμε να τους τη λέμε, μαζί και ο δόκιμος που τους απείλησε ότι θα τους αναφέρει, αλλά αυτοί στα αρχίδια τους χαλαρά.

 Δεν πήρε πολύ χρόνο μετά το συγκεκριμένο περιστατικό να διαπιστώσουμε ότι αυτοί ήταν οι τυχεροί!

 Τους άλλους θα τους μαζέυαμε τις επόμενες βδομάδες, κομμάτια μέσα από τα μετατοπεισμένα ναρκοπέδια και φουσκωμένους σαν μπαλόνια, να μπλοκάρουν τις αντλίες άρδευσης, μέσα από το ποταμι...καληνύχτα σας

Ταμπού-ρώσου αγόρι μου...θα κρυώσεις

 Μερικές φορές αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί οι γιουνανοαριστεροί και όχι μόνο, όταν έβρεχε μυαλό...αυτοί πρέπει να ήταν κρυμμένοι βαθιά κάτω από τη γή μέσα σε υπόγεια πυρηνικά καταφύγια, ντυμένοι ολόσωμα βαθυκόκκινα ανοράκ (made in china) και κρατώντας πάνω από το κεφάλι τους υπερμεγέθης ομπρέλες του γκόλφ να φωνάζουν ρυθμικά με παλμό "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη"...

 

 Ρε συ σύντροφα, σε παρακαλώ ειλικρινά κάνε μια προσπάθεια γυρνά αυτήν την γαμημένη τη μανιβέλα μπας και πάρει μπρός το έρμο το ακατοίκητο.

 Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ήταν κατοικημένο κάποια στιγμή, το εν λόγω ρετιρέ, από τον Κύριο Πράσινο Μυαλοφάγο (όχι... δεν ειναι ο Ε. Βεζιζέλος) αλλά αυτός πρέπει να έχει τινάξει τα πέταλα από ασιτία long time ago.

 Στο ψητό μην πάθουμε και εμείς καμία ζημιά:

 Δεν έχεις βαρεθεί το δούλεμα με τον "υπαρκτό αμερικανικό ιμπεριαλισμό" και τον πανταχού παρών και για όλα τα κακά μοναδικό υπεύθυνο καπιταλισμό;

 Αυτές οι παλιές σου κολεγιές με όλες αυτές τις χαμούρες του στυλ Άσααντ, Καντάφι, Κιμ ιλ’s, Αραφάτ, Κάστρο και ποιό πρόσφατα Αχμαντινετζάντ και μακαριστού Τσάβες δεν προχωράνε το μυαλό σου my dear σύντροφα.

 Τώρα θα μου πεις και με το δίκιο σου μάλιστα, ποιος είναι απέναντι από αυτούς;

   Πολλοί και διάφοροι...κάποιοι από αυτούς το ίδιο σκατένιοι με τους προαναφερθείς αν όχι χειρότεροι, αυτό όμως δεν σημαίνει ντε και καλά ότι πρέπει να ταμπουρωθείς σε κάποιο συγκεκριμένο χαράκωμα/στρατόπεδο (κόμμα/οργάνωση/ιδεολογία/άποψη κτλπ) για να αρχίσεις να καταλαβαίνεις how the cookie crumbles!

Πχ Πολλοί από τους Ουκρανούς στο Euromaidan είναι φασιστόσκυλα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν και οι Ρώσοι και λοιποί υποστηρικτές του είναι αγνοί παρθένοι αμόλυντοι δημοκράτες που υπερασπίζονται και προχωρούν μπροστά την προοδευτική σκέψη,  τα ανθρώπινα δικαιώματα κτλπ κτλπ

 Πανομοιότυπο είναι και το στόρυ στην κατακαιμένη τη Συρία, το γεγονός ότι στη Συριακή αντίσταση μπορεί να βρει κανείς πολλούς φασιστο-Ισλαμιστές δεν βγάζει λάδι τον Άσααντ (και τους συμμάχους του),  για την τεράστια καταστροφή που έχει προκαλέσει με τους χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και όλο το προσφυγομάνι.

Έχει και στο Πακιστάν Καζατζίδη

Διαβάζω στο Migrant Rights Centre - Ιρλανδία - "οι δικοί μας emigrants είναι κάποιας άλλης χώρας immigrants" και προσθέτω και εγώ με τη σειρά μου "και το αντίστροφο"!

 Δεν κόβω το πέος μου, αλλά αν κάτσω και την ψάξω διαδικτιακά, υποψιάζομαι ότι η πιθανότητα να βρώ μερικές ντουζίνες Καζαντζίδηδες (και βάλε) στον πλανήτη που μοιράσαμε σε έθνοι/κράτοι, είναι μαζί μου all the way.

 Σκέφτομαι εκείνη τη μανούλα σε κάποιο random παραγκοχώρι μερικά χιλιόμετρα έξω από το Ισλαμαμπάντ να κάθεται δίπλα στο "τρανζίστορ" (Made in Vietnam) μετά από μιας ολάκερης μέρας σκληρή δουλειά και να ακούει τον αντίστοιχο "Στέλιο Κ" να τραγουδά για την ξενιτιά και εκείνη να βουρκώνει κάτω από το βάρος των σκέψεων της.

 Ο "Στέλιος Κ" δεν είναι ένα πρόσωπο συγκεκριμένο. Στη Μουμπάσα, στο Λάγος, στην Κέραλα, στην Ντάκα, στην Δαμασκό, στην Γουοτεμάλα κτλπ μπορεί να αλλάζει όψη, φύλο, γλώσσα αλλά το τραγούδι του πόνου για την ξενιτεμένη/ο παραμένει πανομοιότυπο και ο πόνος ο ίδιος για αυτούς που έφυγαν και για τους άλλους που έμειναν πίσω, καθώς και οι ίδιοι φόβοι, αγωνίες και προσδοκίες.

 Άντε τώρα εξήγησε στον ντόπιο ρατσιστή/πατριώτη πως που και γιατί; Ούτε γνωρίζει, ούτε το νιώθει ούτε το καταλαβαίνει και ούτε θα το καταλάβει στον αιώνα τον άπαντα.

 "Ο χρυσαυγίτης" ανεξάρτητος σε ποιό έθνος/κράτος δρά, όταν ανοίγει το κεφάλι του μετανάστη, ντύνει στο χρώμα του πένθους κάποια μάνα/πατέρα/αδέρφια/φίλους...

Το μυστήριο του χρυσού πιθήκου - bad sequel

 Σόρυ φίλες/οι συντρόφισσες/οι όσοι είδατε φώς και μπήκατε για τον ηρωικό Jake Cutter και τον μονόφθαλμο σύντροφο του τον Jack, παρακαλείστε να εγκαταλείψετε το μπλόγκ παρά ταύτα. Το κείμενο θα ασχοληθεί με άλλο "πίθηκο σαρκοβόρο και πολύ επικίνδυνο"!

 Αναρωτιέμαι λοιπόν άν ο μπάρμπα Ηλίας ( i.e ο "πίθηκος") την έχει δει Χίτλερ στη θέση του Χίτλερ και θέλει να απομάκρυνθει ως άλλος φύρερ τη "νύχτα των μεγάλων μαχαιριών" από την κακή δημοσιότητα του street violence κατά των μεταναστών, τις δολοφονίες τους, τους ξυλοδαρμούς, τα νταβατζιλίκια και γενικότερα το κακό image που το κόμμα/συμμορία έχει αποκομίσει από όλες αυτές τις απερίγραπτες καφρίλες προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει το πεδίο από ανεπυθίμιτους φασιστοσυντρόφους του;

   Η κόντρα με τον Μιχαλολιάκο είναι γνωστή και η εξουσία είναι από τα ναρκωτικά που δύσκολα εγκαταλείπει κανείς once hooked on!

 Ο "πίθηκος" άν και "πίθηκος" συνεχίζει να έχει αρκετή φαιά ουσία, αλλά και υποστηρικτές μέσα και έξω από το κόμμα, για να τον σπρώξουν ψηλά στα ανώτατα αξιώματα του ντόπιου νέο φασιστοναζισμού.

 Καταλαβαίνει απολύτως τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η συμπεριφορά του κόμματος/συμμορίας και με τη δική του τεράστια συμβολή, αλλά και από που περνά το path για περισσότερη εξουσία i.e "σοβαρά χρυσά αυγά".

 Το λάθος να τους βάλουμε όλους αυτούς τους φασιστοναζιστές την ταμπέλα του τρελού θα είχε ολέθριες συνέπειες, there is method in their madness και σχέδιο για την επίτευξη των ιδεολογικών τους στόχων το οποίο ίσως είναι ποιό καλά οργανωμένο από οποιαδήποτε άλλο κόμμα ή οργάνωση.

 Εν κατακλείδι κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι οι εν λόγω "σαρκοβόροι πίθηκοι" περίμεναν υπομονετικά στα παρασκήνια σε διάφορα κόμματα και οργανώσεις για πολλές δεκαετίες τώρα, για αυτή τη μέρα που θα σηκώνονταν στα δυο πόδια κανονικά ως τέλειοι υπάνθρωποι. ( Homo Misanthropus - Αυτή είναι και η φυσική εξέλιξη του είδους!)

Ποιος ο λόγος να μην αγοράσουν λίγο χρόνο παραπάνω για να επιτύχουν τα εφιαλτικά σχέδια τους;

 Το ζήτημα παραμένει πάντα το ίδιο. Εμείς τι κάνουμε; Ή τους κοιτάμε να συνεχίζουν να τα κάνουν όλα "πουτάνα" (Τι συγνώμη μου στο σκληρά εργαζόμενο και ταλαιπωρημένο κλάδο) ή τους την πέφτουμε και δεν τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί;

 

Πατρίδες υπάρχουν πολλές συντρόφισσες/οι, άνθρωπος μόνο ένας, βγάλε τις παρωπίδες σου, το κράτος/έθνος είναι μια τεχνητή μούφα.

 Οι ήρωες του ενός κράτους/έθνους είναι οι τρομοκράτες του άλλου, βάλε τέλος στους μύθους της λεβεντομάνας/λεβεντογένας, διμιουργήθηκαν για να σε μειώσουν, ο καθένας μας έχει αξία ξεχωριστή, ο καθένας μας είναι απαραίτητος και μοναδικός.

 Τα κράτη έγιναν για να χωρίσουν τους ανθρώπους περισσότερο, οι ανάγκες, οι αγωνίες και το νταραβέρι γενικότερα είναι πανομοιότυπα. (Τι σου είμαι ο κιαρατάς; Κατήχηση κανονική και χωρίς να 'χω κάνει θητεία σε ΚΟΒΑ)

Τάπερμαν & ψευδοκαπιταλισμός ή Άννα τρέχα πεθαίνω

                                               "Παπάκι" εν δράση

   Τώ καιρώ εκείνω η αφεντιά μου και μετά από ένα σωρό περιπετειών και προβλημάτων υπηρετούσα τη μαμά πατρίδα στην 31η; τεθωρακισμένη ταξιαρχία στο Λιτόχωρο και ποιό συγκεκριμένα στο 647 μηχανοκίνητο τάγμα πεζικού.

  Το τάγμα μου ήταν μισερό και κακομοιριασμένο, όπως και όλες οι άλλες μονάδες που υπηρέτησα πριν και μετά από αυτό, όπως το 298 ΤΕ στη Χώρα στην "Ουγκάντα", το τάγμα στους Μυτιλινιούς ( μακάρι να καεί ολοσχερώς το μπορντέλο δεκάρα δε δίνω για αυτούς τους μισάνθρωπους) και αργότερα το 534 στον Πέπλο. Εξαίρεση αποτελούσαν τα κέντρα νεοσυλλέκτων όπως η Κόρινθος, η Σύρος και το ΚΕΒΟΠ στο Χαϊδάρι που είχαν κόσμο για ευνόητους λόγους.

 ΔΕΚΑ ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ & ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ από τη ζωή μου χαράμισα εκεί μέσα συν το μισοχαμένο διάστημα μιας αναβολής ενός χρόνου στο μεσοδιάστημα. Παρουσιάστηκα της 24 Ιανουαρίου του 94' και απολύθηκα της 28 Οκτωβριου (για να μην το ξεχάσω ποτέ μου) του 96'!! (Τα σαδιστικά παιχνίδια της μοίρας σε όλο τους το μεγαλείο, για να λέμε όμως τα "figs figs και τη σκάφη σκάφη" είχα βάλει και εγώ το χεράκι μου με τις αποφάσεις που είχα πάρει όλο αυτό το διάστημα.)

  Για να είμαι ειλικρινής είμασταν πολύ τυχεροί στο λόχο μας στο Λιτόχωρο καθότι ο διοικητής του λόχου μου ήταν ένα νεαρό φρικιό που είχε βρεθεί στο στρατό κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες και τα είχε χοντρόγραμμένα όλα κανονικότατα στα χαμηλά σημεία του σώματος του. Καραβανάδες δυστυχώς γνώρισα αρκετούς σαν τον Οδυσέα όμως κανείς.

 Όλα κυλούσαν αργά γεμάτα στο Λιτόχωρο, ΚΨΜ, πήδημα φράκτη για Κατερίνη και ΣΚ για Σαλόνικα άν υπήρχαν "γκαφρά", ασκήσεις, βολές, κανά "σκηνάκι" σε ένα δάσος κοντά στο Δίον, (χειμερινή διαβίωση και έτσι στους πρόποδες του Ολύμπου...μπρρρ) σκοπιές, περίπολα, αγκαρίες, ναρκωτικά και άφθονη "Μαλαματίνα" μπλιαχ...μες' στην τρελή χαρά ένα πράγμα.

(Άν τυχόν και διαβάζει ο Στέλιος ο Π. από τους Αγ. Αναργύρους της Κοκκινιάς καλείται να επικοινωνήσει ASAP με την διεύθυνση του μπλόγκ.)

 Τίποτα δεν προμύνηε τα σκατά που θα εμφανίζονταν μπροστά μας "out of the blue".

 Ήταν ένα παγωμένο πρωινό του Φλεβάρη του 96', εγώ ροχαλίζα χωρίς σταματημό στο επιλοχάδικο οι δε συνάδελφοι μου που είχαν κάψει τα πάντα, στην κυριολεξία, για να ζεστάνουν το κοκαλάκι τους ροχάλιζαν επίσης στους θαλάμους.

 Πρέπει να ήταν γύρω στις 3 με 4 το πρωί όταν κάποιος από το θάλαμο χτυπούσε την πόρτα από το επιλοχάδικο σε σημείο να αρχίσουν να ξεκολούν οι μεντεσέδες μήπως και κατάφερνε να αναστήσει τον νεκρό (moi), με επιτυχή οφείλω να ομολογήσω αποτελέσματα. Σηκώθηκα πάνω μισό ζαλισμένος μισό κοιμισμένος και άρχισα να κατεβάζω μισό κάρο καντήλια ρωτώντας τι που και ποιός.

 

 Η απάντηση με ξάφνιασε: Μας την 'πέσαν οι Τούρκοι στην Κώ!..."Ε και; απαντάω εγώ...στην Κώ μας την 'πέσαν όχι στην Κόνιτσα, θα πάνε οι άλλοι από τα δίπλα νησιά να βοηθήσουν!"..."Ποιά δίπλα νησιά ρε μαλακά" μου απαντά

 "Έχει έρθει το αρματαγωγό "Σάμος" στον Πλαταμώνα (Αυτή η καριόλα η "Ουγκάντα" εφιάλτης μου είχε γίνει) να μας φορτώσει για την Κώ"... "Τι λες ρε μακεδονικέ χαλβά"..."Τι δουλειά έχουμε εμείς εκεί κάτω δεν έχει άλλους ποιό κοντά;" του ανταπαντώ

 Στο στρατόπεδο είχαν κατεβάσει τους διακόπτες, βαθύ σκοτάδι επικρατούσε παντού, οι "μαύροι" με κάτι μπαλαντέζες πάλευαν τις μηχανές από κάτι Leopard, ο Οδυσέας είχε έρθει μέσα στο στρατόπεδο και έσκουζε οδηγίες/κατευθύνσεις, στο χαβαλέ πάντα, παρόλα αυτά εμείς τρέχαμε! Τρέχαμε να φορτώσουμε στα "παπάκια" τα "πενηντάρια", στα μισά γιατί εκτός του ότι δεν είμασταν αρκετοί από εμάς να τα επανδρώσουμε δεν είχαμε και μπαταρίες για όλα. Τα βάζαμε μπροστά κατα διαστήματα με τις μπαταρίες των άλλων αλλά χωρίς δικές τους δεν μπορούσαμε να λειτουργήσουμε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας οπότε ήταν παντελώς άχρηστα.

 Η κατάσταση θύμιζε το κλασικό "Κάναμε επανάσταση", "εδώ δεν έχουμε όπλα και ο άλλος κάνει επανάσταση"...από την "λούφα και παραλαγή"... με την διάφορα ότι εμείς "κάναμε πόλεμο" καθώς θα πηγαίναμε να ενισχύσουμε την πρώτη γραμμή στην Κώ!

  Οι "χύμα" του Οδυσέα καλά την παλέυαμε και στο δίπλα λόχο μια από τα ίδια, στον τρίτο λόχο όμως, το λόχο ενός τριάστερου λοχαγού νοσταλγού της χούντας τα πράγματα ήταν τελείως αποσυντονισμένα.

 Με έστειλε ο Οδυσέας στο γραφείο του να δω τι γίνεται, το γραφείο του όμως ήτανκλειδωμένο και αυτός μέσα να κλαίει γοερά, χτύπησα κανά δυό φορές την πόρτα δυνατά, όταν μου άνοιξε τον είδα με τα ματιά αναψοκοκκινισμένα αλλά χωρίς δάκρυα και από πάνω από το γραφείο του το εικόνισμα  με το "πουλί"! Του είπα ότι θέλει να τον δει ο διοικητής μου και έφυγα.

Ότι "παπάκια" είχαμε ήταν φορτωμένα και έτοιμα, οι μηχανές ζεσταμένες. Περιμέναμε το σήμα να την κάνουμε, είχε ποια ξημερώσει. Αντ' αυτού και μετά από καμία ώρα περίπου  μετά το ξημέρωμα ίσως λίγο παραπάνω, μας κάλεσαν οι διοικητές μας και μας ανακοίνωσαν ότι είχε βρεθεί διπλωματική λύση...

 Αργότερα όταν καθήσαμε να ησυχάσουμε και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό το όλο πράγμα, συμφωνήσαμε ότι θα τον είχαμε πιεί τζάμπα και βερεσέ άν κάναμε καμιά μαλακία και κατηφορίζαμε προς την "Μποχαλία" big time! Η σκέψη και μόνο μας προκάλεσε ρίγη.

Η Τουρκία έχει στρατό όχι αρχίδια, δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε μια στο εκκατομύριο, να κάνει ντου σε στεριά ή νησιά και να μη μας πάρει φαλάγγι. Ποιον νομίζουν ότι κοροϊδεύουν παρά μόνο εμάς όλους και τους εαυτούς τους, άν πιστεύουν όλα αυτά τα πατριωτικά/ηρωικά παραμύθια, η χώρα μπάζει από παντού.

Τζάμπα όλα αυτά τα φράγκα που ξόδευαν από το ΑΕΠ όλα αυτά τα χρόνια για εξοπλισμούς/μίζες, 7/10 κτλπ ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να προωθούν έμπρακτα την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΟΚ/ΕΕ. Έτσι θα μπορούσαν να ρίξουν όλα αυτά τα αμύθητα ποσά που εχουν ξοδεύετει για τα στρατά στην παιδεία μπας και ξεστραβωθεί κανένας λούμπεν παραπάνω.

Έτσι ο Τάπερμαν τον έκανε γαργάρα και ευχαρίστησε τους Γιάνκηδες; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Αφού άν δεν επενέβαιναν αυτοί να το σώσουν θα πηγαίναμε άψαλτοι και εμείς και άλλοι πολλοί, όπως στην κατακαημένη την "Κουμπαρία" το 74'.

Ο Γιουνανικός tribal αστικός ψευδοκαπιταλισμός δεν έχει  μακροπρόθεσμο ή βραχυπρόθεσμο σχέδιο για κανένα πρόβλημα παρά μόνο λύσεις της τελευταίας στιγμής του στύλ "φίλημα κατουρημένης ποδιάς".

Αυτά όμως τα παιχνίδια είναι άκρως επικίνδυνα όπως έχει αποδειχτεί περίτρανα στο παρελθόν και καταλήγουν σε μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες.

 Μόνο άν έκτιζαν πραγματικά καλές σχέσεις με τις γείτονες χώρες θα μπορούσαν να χτίσουν τις βάσεις για κάτι διαφορετικό, αντ' αυτού προσπαθούν να κρύψουν όλες τους τις πολιτικές/κοινωνικές/οικονομικές αποτυχίες κάτω από το χαλάκι που λέγεται πατριωτισμός!

 Λεξιλόγιο

Τάπερμαν = Κώστας Σημίτης

Γιάνκηδες = Αμερικάνοι

Παπάκι     = Ελαφρύ άρμα μεταφοράς πρωσοπικού Μ113 - υπηρέτησε στο Βιετνάμ

Ουγκάντα = Σάμος - λόγω της πυκνής και μοναδικής βλάστησης

Γκαφρά     = Λεφτά

Σκηνάκι    = Στρατιωτική κατασκήνωση
πενηντάρια = πολυβόλα 0.50 χιλ

ASAP        = As Soon AS Possible - Το γρηγορότερο δυνατό

Πουλί        = Το σύμβολο της δικτατορίας των συνταγματαρχών - ο Φοίνικας

Μποχαλία = Κώς

Κουμπαρία = Κύπρος

Γιουνανικός = Ελληνικός - από το Yunanistan

Leopard       = Κυρίως άρμα μάχης του ελ. στρατού