Δώσε θάρρος στον εργάτη...

   “Φωτιά στα σαββατόβραδα...φωτό από το “Dublin Bin Wars”

 Τι να σου πω και τι να σου γράψω dear σύντροφα...εν πάση περιπτώση ας το πιάσω από κάπου να ξεκινήσω και οψόμεθα.

 Πριν μερικές βδομάδες ένας από τους πρώην συντρόφους μου από την αναρχική πλατφόρμα που άνηκα για μια κουτσή δεκαετία μου ζάλισε τον έρωτα στα μυνήματα και προσωπικές προσκλήσεις-παρακλήσεις για να συμμετέχω σε διάφορα "πανηγύρια" (πορείες-blockades-διαδηλώσεις αλληλεγγύης κτλπ αγωνιστικά) για την υποστήριξη μιας ομάδας εργατών αποκομιδής απορριμμάτων που εργάζονται για μια ιδιωτική εταιρία επονομαζόμενη "Greyhound".

 Στην αρχή είπα να το σκεφτώ λίγο, κοντοστάθηκα πήρα μια σειρά από ανάσες με ένα αίσθημα ψιλό ενοχής. Όχι ότι είχα καμία ιδιαίτερη διάθεση να μπλέξω με αυτό το συνοθύλευμα αλληλέγγυων, του στυλ: diet-τροτσκιστών τύπου πασοκοανταρσία, ντεμέκ συνδικαλιστών του κώλου και αναρχόπατερ familia(r) που ακολουθούν κατα πόδας τα σλόγκαν του γιουνανικού ΚουΚου (in the absence of Stalinists) "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" και αλλά τέτοια παρόμοια κουλά. Τα χρόνια στο αναρχό-αριστερό πολιτικό κουρμπέτι μου εχουν αφήσει αυτό το αίσθημα εγρήγορσης και πανικού του πρέπει να γίνει κάτι ΤΩΡΑ...ΑΜΕΣΩΣ λες και η "Επανάσταση" είναι επιτόπιο νταραβέρι που σε περιμένει στη γωνία κλείνοντας σου το μάτι με μια λάγνα έκφραση για τα ΚΑΛΑ που σε περιμένουν άν την ακολουθήσεις ASAP.

 Δεν τα ρίχνω σε αυτή, τι φταίει αυτή; Όπως κάθε γυναίκα είναι το πρώτο, το μέγα θύμα της "πατριαρχίας", που κατά κάποιο περίεργο τρόπο τυγχάνει  και αυτή γένους θυληκού ενώ βρωμάει τεστοστερόνη και νταβαρτίλα από μίλια μακρυά.

 Στο ψητό again...για τις φίλες/ους συντρόφισσες/ους vegan στο fried τόφου:

   Για να με τσεκάρω μιλάω για το θέμα σε φίλο/σύντροφο ο οποίος μου καθιστά την προσοχή στον λάκκο από  το trademark όσπριο της "ΑγιαΕιρήνης".

 Τσουπ και ενεργοποίησε το μικρόβιο της ερευνοαναζητησωαμφισβήτησης που θα έπρεπε να υπάρχει στον οργανισμό του κάθε σκεπτόμενου όντος, ανεξάρτητος αριστεροσύνης.

 Έτσι άρχισε το ψάξιμο, όχι ότι ήταν πολύ βαθύ και χρονοβόρο, όλα ήταν ακόμη στην επιφάνεια, μπροστά στα μάτια μου και όχι μόνο τα δικά μου.

 Οι συγκεκριμένοι εργάτες δούλευαν για το ΔΔ (δήμο Δουβλίνου) στην αποκομιδή απορριμμάτων, πριν αυτός αποφασίσει να δώσει στον ιδιωτικό τομέα το κομμάτι αυτό μαζί και τους εργάτες!

 Η συγκεκριμένη νεοσυσταθήσα εταιρεία είχε ήδη πρωσοπικό, αλλά σίγουρα δεν την χάλαγε να προσλάβει και άλλους εργάτες στην υπόσχεση του ανοίγματος της μπίζνας.

 Η διαπραγμάτευση με τους εργάτες του ΔΔ για την επαναπρόσληψη τους περιλάμβανε τον όρο να κρατήσουν το μισθό που έπαιρναν στο ΔΔ που ήταν 33% περισότερο από τα λεφτά που ο νέος εργοδότης πλήρωνε τους ήδη διορισμένους στην επιχείρηση του εργάτες. Το οποίο και δέχθηκε at the time.

 Τα πράγματα όμως άλλαξαν και πριν από μερικές βδομάδες η επιχείρηση αποφάσισε να εξωμειώσει τους μισθούς τους με τους μισθούς των άλλων εργάτων μετά από 3 χρόνια  or so employment κάτω από το προηγούμενο favourable status quo.

 Ερώτηση αναγνώστριας/η: Ρε συ "γλύκο" δεν μπορώ να δω που είναι το πρόβλημα; Εργάτες είναι που ο αφεντικός προσπαθεί να πάρει τη μπουκιά από το στόμα τους, λογικό είναι να αντιδράσουν και εμείς να τους στηρίξουμε, έτσι δεν είναι;

 Well... άν το πράγμα ήταν έτσι απλό τότε ναι...μπορεί...ίσως να βάζα και εγώ πλάτη αλλά οι λεπτομέρειες matter και έχουν και το juice.

 Κατα αρχήν ολά αυτά τα χρόνια που δούλευαν για την συγκεκριμένη επιχείρηση δεν νοιάστηκαν μια δεκάρα για τους συναδέλφους τους που δούλευαν με συμβόλαια του "πέους" με λιγότερα λεφτά, 33% και λιγότερα entitlements άδεια, ώρες εργασίας κτλπ

 Πριν από δυο χρόνια όταν ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιριών αποκομιδής απορριμμάτων ήταν στο ζενίθ του, το συγκεκριμένο αφεντικό έστελνε τους συγκεκριμένους εργάτες να crash the competition επιτιθέμενοι σε εργάτες ανταγωνιστικής εταιρίας λεηλατώντας και βάζοντας φωτιά σε οχήματα και κάδους απορριμμάτων του ανταγωνιστή καθ' υπόδειξη του αφεντικού που τώρα βάζει "φωτιά" σε αυτούς τους ίδιους. (Το συγκεκριμένο περιστατικό έμεινε στην ιστορία ως BIN WARS)

 Κατα τη διάρκεια της πρόσφατης  αφύπνισης τους και της "ω του θαύματος" απόκτησης ταξισυνειδησίας, οι απεργοί εργάτες επιτέθηκαν φραστικά στους "ανατολικόευρωπαίους" και άλλους μετανάστες εργάτες που συνέχισαν να εργάζονται ή διορίστηκαν στο φτερό από την εταιρεία, βγάζοντας και διαδίδοντας διάφορες βρωμιές για τους “πουλημένους βρωμιάρηδες ξένους” απεργοσπάστες "που τους παίρνουν το ψωμί από το στόμα" και τολμούν "to cross the holy picket lines"....

 Οι εργάτες αυτοί είχαν αρκετό χρόνο μεταξύ ανεξελενχτης ζύθο κατανάλωσης και παρακολούθησης sky sports να αποκτήσουν ταξισυνειδησία....

   Αυτό που μου ήρθε στο μυαλό ήταν οι Σκουριές....πάρτυ θα είχε κάνει το "ΚουΚου" χέρι χέρι με τα "αυγά" αν είχαν παραρτήματα εδώ πάνω....

εργατοσεξιστές αναρχοπατριώτες

“Καθάρισε τη θέση σου με αυτήν σου την κατάσταση πριν κάνεις επανάσταση”

 Αγαπητέ σύντροφε το παρακάτω δεν είναι ερωτικό γράμμα αλλά ούτε και επιστολή μίσους είναι η τωρινή προσωπικοπολιτική μου άποψη.

 Χαλάλησα τα καλύτερα πολιτικά μου χρόνια σε "ιρλανδική" (αυτό το ιρλανδική πάντα μου καθόταν στο λαιμό σαν βραχνάς) αναρχική οργάνωση! (βασίλισσα του δράματος ο κερατάς ε;)

 Στα εννέα χρόνια που ήμουν μέλος του "Κινήματος Εργατικής Αλληλεγγύης" (σκότωσε τον εργατιστή που κρύβεις μέσα σου) άκουσα πολλά, είδα λίγα και έμαθα πολλά περισότερα.

Στην περίοδο της ακμής της, περίπου 8 χρόνια πριν, η οργάνωση αύξησε τα μέλη της και μεγάλωσε τα κλαδιά της 3-4 φορές και μέσα σε 3 χρόνια max έμεινε μια τριμελής οικογένεια και 4 φίλοι, όλοι Ιρλανδοί.

 Κατά την διάρκεια της ακμής της, ένα από τα κλαδιά της απέκτησε δυνατή "φυλετική ανισορροπία" ως προς των αριθμό γυναικών/ομοφυλοφίλων σε σχέση με τα αρσενικά, ένα άλλο κλαδί δε στο οποίο βρέθηκα για ένα καλό διάστημα απέκτησε δυναμική παρουσία μη αυτοχθόνων!

 Όλα έδειχναν πως όδευαν σε μια ανάταση και έξαρση του κινήματος με την προοπτική "ερωτήσεων" όσο αναφορά τα πλέον καυτά κοινωνικά ζητήματα όπως η πατριαρχία τον εθνικοπατριωτισμό/μετανάστευση/κατάργηση των συνόρων και φυσικά το περιβάλλον.

 Η εύλογη ερώτηση είναι τι σκότωσε ολό αυτό το ελπιδοφόρο σκηνικό, με αποτέλεσμα να αποδεκατιστεί εντελώς η οργάνωση;

Η γρήγορη απάντηση είναι η εξής: Ο ΠΠΕ- ο πατριωτικοεθνικισμός η πατριαρχία και ο εργατισμός.

 Αυτός ο λίγος κόσμος που υπήρχε μέσα σε αυτήν την πλατφόρμα και συνεχίζει να πιστεύει στην άμεση δημοκρατία βρήκε το δρόμο του σε όλα αυτά τα οποία είχε ήδη πάθος να βάλει πλάτη μπας και γίνει τίποτα. Μην πάει το μυαλό σας σε τίποτς μεγαλεία και ηρωικές πράξεις και ποιός είναι ο μεγαλύτερος σύντροφας στην παράγκα, συνήθως η δουλειά που πιάνει τόπο είναι αυτή που γίνετε με καθαρά γυναικείο τροπό, έμφαση στην λεπτομέρεια, αθόρυβα, στο παρασκήνιο και χωρίς πολλές πολλές τυμπανοκρουσίες.

 Το κίνημα σύντροφα, δεν έχει να κάνει με την ταμπέλα που έχει κρεμάσει πάνω το κάθε πολιτικό μαγαζί, ούτε έχει να κάνει με διαδηλώσεις, πορείες, κάργα αφισοκολλήση και συναυλίες αλληλεγγύης, έχει να κάνει με την πίστη σε ιδέες και τη θέληση να κανείς your little bit μήπως και πραγματικά σιγά σιγά αρχίζει και αλλάζει προς το δημοκρατικότερο αυτή η φασιστοκοινωνία.

Αυτό το little bit, κατα τη ταπεινή μου γνώμη, έχει να κάνει με αυτούς που είναι οι καταδιωγμένοι και αδικημένοι στις φασιστοκοινωνίες που ζούμε όπως οι γυναίκες, οι ομοφυλόφυλοι, οι μετανάστες, οι Ρομά κτλπ...και όχι κάπου αλλού, σε καποιά άλλη γη, σε κάποια άλλη χώρα και όχι χωρίς την κυρίαρχη συμμετοχή των παραπάνω ομάδων συνανθρώπων μας στον αγώνα.

 Τα συνδικάτα από καιρό τώρα είναι ληγμένα, πατριαρχικά και αντιδημοκρατικά το ίδιο και οι αναρχικές, αντιφασιστικές και οι αντιρατσιστικές οργανώσεις που στην συντριπτική τους πλειοψηφία εκτός του ότι είναι πατριαρχικές και αποφεύγουν την ένταξη στις τάξεις τους, τις γυναικές. τους ομοφυλόφυλους και τους μη αυτόχθονες, δεν πιστεύουν στο διεθνισμό και σιγοντάρουν μονίμως εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα όπως το καταλανικό, παλαιστινιακό, βασκικό και ιρλανδικό μεταξύ άλλων...

 Η επιλογή που όλοι λίγο πολύ έχουμε μπροστά μας είναι πολύ ξεκάθαρη...άν πιστεύουμε στον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών μας ή συμμετέχουμε σε σχήματα με ωραίες ταμπέλες και τίτλους αγωνιστικότητας, τίγκα στα φούμαρα κτλπ κτλπ, ή κάνουμε το λίγο που μπορούμε συμμετέχοντας σε ομάδες, σχήματα, οργανώσεις που έμπρακτα εφαρμόζουν αντιπατριαρχικές, αντιπατριωτικές και δημοκρατικές πολιτικές.

Σιχτίρ μπουνταλά

Χάρτης της Αμερικής στα Τούρκικα Καραμανλίδικα

Είναι μερικές φορές που ξεκινάς να γράψεις κάτι και δεν ξέρεις από που να αρχίσεις, υποθέτω ότι για μένα που δεν τυνχάνω "μάστορας των λέξεων" τα πράγματα πρέπει να είναι κάπως δυσκολότερα. Δυο φορές δυσκολότερα από τον average Γιουνανό joe, ίσως και περισσότερες...

 Οι δικαιολογίες μου:

 
 Υποψιάζομαι ένας λόγος έχει να κάνει με την 14χρονη απουσία μου από το ένδοξο Γιουνανιστάν. Άλλοι λόγοι είναι ότι είμαι παντρεμένος με μη Γιουνανή και η υιοθετημένη οικογένεια μου μιλά μισή ντουζίνα γλώσσες, το ίδιο και οι φίλοι μου, με εξαίρεση δυό τριών φίλων που μιλούν το γιουνανικό "λίνγκο" αλλά δεν είναι και Γιουνανοί απαραίτητα.

 Ο τελευταίος λόγος που θα έπρεπε να 'ναι πρώτος αλλά εσκεμμένα τον άφησα τελευταίο λόγω κουτοπονηριάς, είναι ότι ήμουν σκατά μαθητής στο σχολείο που διάβαζα ότι γούσταρα...εκτός της διδακτέας ύλης... άντε να το προχωρήσω ακόμη λίγο να δούμε που θα με βγάλει.

 Λοιπόν, έστησα αυτό το τσαντιρομπλόγκ της κακιάς ώρας να βγάλω τα 'σώψυχα μου, να γράψω την γνώμη μου, να την αλλάξω, να την ανταλλάξω, να την αναθεώρησω, να το ξανασκεφτώ, να το συζητήσω...

 Και έρχεται το γιουνανικό πόπολο και με επεφυμεί, με διαολοστέλνει, με απειλεί, μου δείχνει τον "αντίχειρα ψηλά" και το "μεσαίο δάκτυλο" στην ίδια κατεύθυνση...no problem σύντροφοι μικρομαστοί..."τα πίνω όλα" που λέει και η Άννα Γούλα…

Στο κιζαρτμά:

 Πριν καμία κατοσταριά χρόνια σε ένα Καραμανλίδικο χωριό, Χριστιανοί, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι, Χριστιανομουσουλμάνοι και άλλοι πολλοί στην συντριπτική τους πλειοψηφία αγράμματοι, ζούσαν όλοι μαζί μες’ στην καλή χαρά σε ένα από χωριά της Καπαδοκίας και ποιό συγκεκριμένα στο Γκιούλσεχιρ ή Αραμπυσούμ.

 Οι μόνοι που την πάλευαν λίγο με τη γλώσσα ήταν κάτι παπάδες/μούφτηδες/ραβίνοι κάποιοι τοπικοί αξιωματούχοι, δάσκαλοι και φυσικά οι έμποροι.

 Οι έμποροι που νταραβερίζονταν all over the place νόμιζαν ότι είχαν δει το μέλλον. Το μέλλον;... Aυτό το λίγο που έβλεπαν φαντάζε πολύ καλό για τις τσέπες και τις οικογένειες τους. Το μονό που τους τρόμαζε ελαφρώς, ήταν η έντονη κουβέντα που γινόταν σχεδόν παντού στο διάβα τους, καθώς και οι βίαιες εχθροπραξίες για τις εθνότητες/εθνικισμούς/πατρίδες και αλλά τέτοια κουραφέξαλα. Που να πάει ο νους τους ότι όλα αυτά θα ήταν η καταστροφή τους...no way Jose!

 Ο Πάρης, γιός του Αβράμ ήταν γεννημένος μεγαλωμένος στο Γκιούλσεχιρ και είχε μάθει το εμπόριο από τον πατέρα του, η οικογένεια του δε, ήταν εβραϊκής καταγωγής που είχε εκχριστιανιστεί στον τελευταίο διωγμό που είχε εξαπολύσει ο τοπικός αγάς και τους είχε πάρει μπάλα.

  Μη θέλοντας να αφήσει ο Αβράμ τον τόπο του "γύρισε τη φρυγανιά" και πορεύτηκε όπως και οι υπόλοιποι χριστιανός πλέον. Κατα διαστήματα όλο και κάποιο φιρμάνι θα σκάγε στη φόρα και μια θα ‘παιρνάν στο κυνήγι τον ένα τι μια τον άλλο για πολλούς και διάφορους λόγους, αυτό που μετρούσε για αυτούς πάνω από όλα ήταν να βρουν τρόπο να την παλέψουν μα μείνουν στον τόπο τους… αχ...ούτε ψύλλος στον κόρφο τους.

 Ο Πάρης είχε γνωρίσει και παντρεύει την κόρη ενός έμπορα από την Τραπεζούντα την Ελισάβετ, που για χάρη του είχε παρατήσει τη σειρά και το σπίτι της καθώς και τη πολυαγαπημένη της θάλασσα για τα υψίπεδα της διόλου ευκαταφρόνητης σε φυσική ομορφιά, Καπαδοκίας.

 Η γυναίκα του Πάρη, η Ελισάβετ του χάρισε 3 γιούς που ο Πάρης με τη σειρά του και τα λεφτά του, είχε βάλει στα καλύτερα σχολεία να πάρουν τη γραμματική μόρφωση που τους έπρεπε και αργότερα όταν ήταν έτοιμοι το πόστο του. Ο μεγαλύτερος γιος τους ο Κώστας μίλαγε άπταιστα τέσσερις γλώσσες Αγγλικά, Γαλλικά, Αρμένικα και Ελληνικά και κουτσοκαταλάβαινε κανά δυό ακόμη. (...πολλά τα λεφτά Πάρη!)

 Τα τούρκικα τα μιλάγανε φαρσί όλη η οικογένεια. Αυτή ήταν η γλώσσα τους, το περίεργο της υπόθεσης ήταν το ότι τα έγραφαν με ελληνικούς χαρακτήρες σε σχέση με τους άλλους Καραμανλήδες τους μουσουλμάνους, που χρησιμοποιούσαν το αλφάβητο του κορανιού, τα αραβικά...η αλήθεια όμως είναι πως κάποιοι μουσουλμάνοι έκαναν ακριβώς το ίδιο γράφοντας επίσης τα τουρκικά με ελληνικούς χαρακτήρες… 

...ντεβάμ ολντγού

Περαστική παιδεία

Τι έχει να προσφέρει μια δυνατή αστική παιδεία όταν κάποιος μπορεί να την παρακάμψει για μια αντίστοιχη επαναστατική;

 Ερωτήματα σαν αυτό στριφογυρίζουν στο “ακατοίκητο” του blogger (moi) που λόγω των μπάνιων του λαού αδυνατεί να τα απαντήσει...μετά το μπίπ αφήστε το μύνημά σας... κτλπ κτλπ

 Το Γιουνανιστάν είναι αδιαμφισβήτητα το "προπύργιο της επανάστασης"(είμαι χωρατατζής ο κιαρατάς, πως να το κάνουμε).

 Αφού όλοι οι ντόπιοι μορφώθηκαν μέχρι τα μπούνια, μελετόντας τα άπαντα των ΕγκελοΜάρξ, ΜπακούνοΚροπόπτκιν και ΤροτσκοΛένιν μεταξύ άλλων και γνωρίζουν τα πάντα για τον "υπαρκτό" καπιταλισμό και τον ανύπαρκτο, τέως "υπαρκτό" σοσιαλισμό, ως άλλη Πυθία, βγαίνουν σε οποίο κλαρί τους κάτσει, ηλεκτρονικό και μη και μας ζαλίζουν τον έρωτα με τις μελλοντικές τους προβλέψεις/αναλύσεις.

 Σσσς...σαν ακούω την αδερφή της μάνας μου, τη δασκάλα, να μου ψυθιρίζει στο αυτί..."η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια"...

 Ο γιουνάνος δεν έχει χτιστεί για να ακούει αλλά μόνο για να φωνάζει την δική του προσωπική/πολιτική αλήθεια που όλοι οι άλλοι πρέπει να σεβαστούμε ως λόγο ιερό και όσιο.

 Αυτήν την αλήθεια μέχρι προτείνος τη μάθαινε σε καφετέριες και μπάρ μετά από ατελείωτες ώρες αλκοολόβρεχτων νυχτών και συζήτησεις περί ανέμων και υδάτων με "ολίγη από σεξισμό και μπάλα".

 Και ‘ρωτώ αγαπητοί σύντροφοι, είναι δυνατόν να πετάξει κάποιος αν πρώτα δεν έχει μάθει να μπουσουλά;

 Η εν λόγω ράτσα και μέγα pedigree πριν μάθει για την γαμημένη την επανάσταση καλό θα ήταν να προσπαθήσει να λάβει μια δυνατή αστική παιδεία, μήπως και ανοίξει τα μάτια της.

 Ο γιουνανός παραπονιέται  και γκρινιάζει με πάθος απαράμιλλο για τον εντόπιο τύπο, την τηλεόραση, τα ηλεκτρονικά μέσα, αλλά ταυτόχρονα ξοδεύει ώρες ολάκερες μπροστά στα "κουτία" να ακούσει και να καυτηριάσει τις γνώμες των πολιτικών, των δημοσιογράφων και άλλων ειδημόνων που τόσο πολύ απεχθάνεται.

 Τα μούτρα του κολλημένα με κάποια αόρατη κόλλα πάνω στις οθόνες των "μέσων μαζικής εξημέρωσης", όχι για να μάθει ή να διαφωνίσει με επιχειρήματα (τι γράφω ο καριόλης; θα κατουρήσω το σώβρακό μου) αλλά μόνο για να εκτονωθεί...εκτόνωση, μικρομέγαλα ΕΓΩ...και υπέρτατος σαδομαζοχισμός.

Φασισμός 3Ε

  Αυτοί νέο ναζί και εσείς νέο χαζοί ή είναι ο εθνικο-πατριωτισμός ηλίθιε      

 Ταλαντευόμουν μεταξύ των δυο παραπάνω τίτλων για το blogpost αλλά είπα να μην περιπλέξω τα πράγματα και χαλάσω τα μπάνια του "λαού"...   

  Βγάζει η άλλη η σταλινόφατσα μια μούφα αντιφασιστικό ντοκυμαντέρ που το History channel εδώ πάνω προβάλει δυο ντουζίνες τη βδομάδα σαν αυτό και καλύτερα και τα ρίχνει όλα στον "υπαρκτό καπιταλισμό"...χειροκροτά εκστασιασμένο το αριστερό "λούμπεν τρολεταριατό"...

   
Ποιός καπιταλισμός και οικονομική κρίση και αλλά τέτοια "φτηνά κουλά".

 
Αν δεν γνωρίζεις ποιός φταίει για το φασιστό-ναζισμό και το ρατσισμό, που πάνε πακέτο, σύντροφα Γιουνανέ θα στο σφύριξω εγώ κλέφτικα...

 Όταν ήσουν "νεανίας" σου έμαθαν για το μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, του ελληνοβυζαντίου, της Αγία Σοφίας, της Πόλης, των αιμοσταγών Βουλγάρων, των πονηρών Μακεδόνων των βαρβάρων απολίτιστων Τούρκων των κλεφτοαπατεώνων Τσιγγάνων και αλλά πολλά φούμαρα.

 Κανείς τους δεν σου είπε ότι δεν είσαι απόγονος των αρχαίων ελλήνων, αλλά και να ήσουν που λέει ο λόγος σιγά τα ωά.

 Κανείς δεν σου είπε ότι η "νέα Ρώμη" όπως κάθε αυτοκρατορία πριν και μετά από αυτή, ήταν πολυεθνική και πολυπολιτισμική, όπως και η συνέχεια της η Οθωμανική.

 Κανείς τους δεν σου είπε ότι τα έθνοι/κράτη είναι προϊόντα της διπλής επανάστασης Γαλλικής/βιομηχανικής πριν καμιά διακοσοπενηνταριά χρόνια και βάλε, τότε ο εθνικο-πατριωτισμός made sense τρελό αγόρι, γιατί ήταν αντιμέτωπος με τις απόλυτες μοναρχίες/φεουδαρχισμό και θεωρούνταν προοδευτικός ως ιδέα.

 Κανείς δεν σου είπε ότι το ελληνικό κράτος είναι προϊόν του ελληνικού πατριωτικού φαντασιακού που πήρε σάρκα και οστά με το επεκτατικό δόγμα της "μεγάλης ελλάδας" κατα τη διάρκεια και μετά τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με παρόμοιο τρόπο και τα γειτονικά έθνοι/κράτοι συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας έχτισαν το δικό τους πατριωτικό παραμύθι και τα δικά τους κράτη...

 Μήπως ακούσες ποτέ σου για τον Κοσμίδη and friends της 3Ε (όχι αυτή που έβγαζε τα αναψυκτικά) που το καλοκαίρι του '31 πήραν στο κυνήγι τη μισή Σαλονική διότι δεν ήταν ελληνορθόδοξη αλλά Εβραία και αργότερα όταν οι φίλοι τους οι Γερμανοί το '43 τους τσουβάλιασαν για το Άουσβιτς, έβαλαν πρόθυμα και αυτοί ένα χεράκι μη τυχόν ξεφύγει κανείς τους και τους μολύνει το μελλοντικό ελλληνορθόδοξο ήχος και φώς....

 Τι να κλάσουν τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, η Καισαριανή (γενέτειρα του μπλόγκερ) κτλπ μπροστά στα θύματα των ναζιστών and friends στη Σαλόνικα...αλλά ξέρω αυτοί δεν μετρούν γιατί δεν είναι δικοί μας ελληνορθόδοξοι αριστεροδεξιοκεντρόοι ελληνοπατριώτες...

Όλα είναι...τρόμος

Η μάνα μου είναι Χασιώτισα, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελασσόνα, μια κωμόπολη του νομού Λαρίσης που ενσωματώθηκε στο Γιοουνανικό κράτος το 1912.

Από τον καιρό που ήμουν μικρός άκουγα τη μάνα μου και τη μάνα της, τη γιαγιά μου, να αφηγούνται ιστορίες από τη ζωή τους εκεί.

Όταν ήμουν πολύ μικρός καθόμουν και άκουγα τις ιστορίες τους με προσήλωση, αλλά όσο μεγάλωνα άρχισα να βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια.

Οι αφηγήσεις τους αυτές όμως, που προέρχονταν από τη νοσταλγία για τον τόπο τους που είχαν αφήσει πίσω τους, για τη "Χαιδομούνα" , από καιρό είχαν ριζώσει για τα καλά μέσα στην ψυχή και το μυαλό μου χωρίς να το πάρω χαμπάρι.

 Οι ιστορίες τους πάντα εμπεριείχαν πολύχρωμους χαρακτήρες με ενδιαφέρον υπόβαθρο και η αφήγηση ήταν πάντα γεμάτη με άπλετη ζεστασιά και πάνω από όλα ανθρωπιά.

 Οι γείτονες και φίλοι τους ήταν Αρμένηδες, Εβραίοι, Βλάχοι, Τσιγγάνοι, Αρβανιτόβλαχοι, Πόντιοι και άλλοι πολλοί, που ζούσαν μέσα στην φτώχια αλλά όχι απαραίτητα και μέσα στη μιζέρια.

 Οι γλώσσες που μιλούσαν, τα ρούχα που φόραγαν, τα φαγητά που μαγείρευαν, τα γλέντια τους, τις λύπες τους, τις διαφορετικές συνήθειες και τα χούγια τους, όλα αυτά μαζί συνέθεταν ένα ψηφιδωτό μιας αληθινά παραμυθένιας ιστορίας όλο αγάπη και κατανόηση, ανεξάρτητα από τα καθημερινά προβλήματα που όλοι τους λίγο πολύ αντιμετώπιζαν.

 Θα αναρωτιέστε λοιπόν γιατί όλος αυτός ο cheesy πρόλογος, λοιπόν:

 Πριν από λίγο με πήρε τηλέφωνο η μάνα μου να ρωτήσει τα σχετικά εθιμοτυπικά του στύλ "Τι κάνετε παιδιά μου;" κτλπ κτλπ και μές' το καθιερωμένο chit chat μου ξεφούρνισε ένα “ωραίο” που σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας.

 Μέχρι την Παρασκευή ήταν στον "μεγάλο αχταρμά"* στης αδερφής μου και το Σάβαττο πήρε το λεωφορείο για τη "Χαιδομούνα". 

Πριν ξεκινήσει το λεωφορείο των ΚΤΕΛ που ήταν "πατείς με, πατώ σε" γεμάτο από κόσμο, ο οδηγός έπαιζε "εκκλησιαστικά τροπάρια" στο ράδιο!...πρώτο σοκ για τη μάνα μου...μετά πριν φύγουν τους έκανε 5 λεπτά θρησκευτικό κύρηγμα ως άλλος Παπαφλέσσας!...δεύτερο σοκ.

Στη στάση στο πατροπαράδοτο “90” ήρθε το επόμενο σοκ, μετά το break για τυροπιτειδή και τα συναφή και καθώς ο οδηγός ετοιμαζόταν να ξεκινήσει το λεωφορείο για το υπόλοιπο του προορισμού τους, δέχτηκε από κάποιον άγνωστο ένα τηλεφώνημα, apparently του ζήτησε να τσεκάρει άν όλοι οι επιβάτες είχαν εισιτήριο.

  Ο οδηγός απάντησε θετικά "ΝΑΙ" και ο άγνωστος στο τηλέφωνο του ζήτησε να τσεκάρει ένα νεαρό μελαψό πιτσιρικά που μόλις είχε επιβιβαστεί στο λεωφορείο και καθόταν δίπλα του στη θέση του συνοδηγού, άν ήταν Πακιστανός και άν είχε εισιτήριο!!;; Το οποίο και έπραξε κατευθείαν μπροστά στα έκπληκτα μάτια της μητέρας μου που καθόταν από πίσω από τον οδηγό ειχε ακούσει την όλη συνομιλια και ήταν στα πρόθυρα να "χάσει τη μπάλα" από αυτά που βίωνε...Ο νεαρός δεν ήταν ξένος και είχε πληρώσει το εισιτήριο όπως αποδείχτηκε μετά την ανάκριση 1ου βαθμού από τον λούμπεν χριστιανό οδηγό...

 Για πολύ κόσμο συμπεριλαμβανομένης και της μάνας μου, για πολλούς και διάφορους λόγους είναι πολύ αργά να εγκαταλείψουν αυτόν τον μπουρδελότοπο....για τους υπόλοιπους που είναι νέοι και τα μυαλά τους είναι ακόμη αμόλυντα...αυτό το πολύ μικρό ποσοστό των εναπομείναντων εκεί κάτω, μια συμβουλή έχω να σας δώσω...ΔΡΟΜΟ...ΔΡΟΜΟ...όσο προλαβαίνετε...θα σας φάνε όλους ζωντανούς and ask for seconds…

*Αθήνα