Κρατάει χρόνια αυτή η...μπόχα

 
 Το όχι και τόσο ηρωικό “Πέταλο” - Έβρος google maps

 Το καλοκαίρι του '96 με έφερε "παλιό" από το Λιτόχωρο στον Πέπλο δίπλα στον Έβρο.

"Εξ-υπηρέτησα" τη κακιά μητριά-πατρίδα στο 534 τάγμα πεζικού, φυλάσοντας τα σύνορα της εν λόγω κυρίας από τους "οχτρούς".

 Βρισκόμουν στο σημείο εκείνο της θητείας που μετρώντας αγωνιωδώς τις μέρες, ώρες και τα λεπτά της "απομόνωσης" ήμουν πεπεισμένος ότι ήμουν το πλέον στριμωγμένο όν πάνω στη γή. Το βάρος του κόσμου πάνω στους ώμους μου σαν εκατομμύρια τόνων νερού που προσπαθούν να τσακίσουν βαθυσκάφος στην άβυσσο της τάφρου των Μαριανών.

 Όλες αυτές οι σκοτεινές εγωκεντρικές σκέψεις πετάχτηκαν "έξω από το παράθυρο" με την έλευση της πρώτης περιπόλου στο "Πέταλο". (Που είσαι ρε προφήτη Νικολαιδή να μας δεις)

Το ποτάμι για όσους δεν γνωρίζουν δεν είναι το σύνορο του Γιουνανιστάν με την Τουρκία στα ανατολικά χερσαία σύνορα. Υπάρχουν κάποια σημεία που είναι θύλακες των δυο εθνών-κρατών πέρα του ποταμού που είναι και τα ποιό προσφιλή για το "σπρώξιμο" των μεταναστών καθότι εξυπηρετούν και ελαφρύνουν την δουλειά των μεταφορέων-εμπόρων ψυχών που δεν δίνουν δεκάρα για αυτούς, παρά μονό για τις δεκάρες τους. (Που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό, ιδίως για τους μετανάστες)

 Οπλισμένοι σαν αστακοί, με καμιά κατοσταριά σφαίρες και αλεξίθραυστα γιλέκα καβάτζα οι δυο "γενναίοι" βγήκαμε παγανιά να προστατεύσουμε τα "όσια και τα ιερά" (πληθώρα από τέτοιες παπαριές στα ελ. στρατά).

 Αντ' αυτού όμως και μετά από μία με μιάμιση ώρας γύρα, πέσαμε φάτσα κάρτα επάνω σε τριάντα τρεις απελπισμένες ψυχές. Τα όπλα μας πάνω τους και το πρόταγμα της στάσης "αλτ".

 Τι να σταματήσουν και τι να ξεκινήσουν αυτοί σέρνονταν κυριολεκτικά, οι περισσότεροι άντρες αλλά και μερικές γυναίκες αναμεταξύ τους, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο με το βλέμμα του μαλάκα να καθρεφτίζεται στα πρόσωπα μας, αποτραβήξαμε τα όπλα μας και τους κάναμε νόημα να κάτσουν στο έδαφος. Με body language και σπαστά αγγλικά τους ρωτήσαμε αν είχαν κάτι για φαί και για πιοτό; Μπαγιάτικο ψωμί, κάτι κακομοιρισμένα μισοβρεγμένα μπισκότα και κανά δυο μισοάδεια μπουκάλια φτηνή τουρκική ανθρακούχα πορτοκαλάδα βγήκε από τα σακίδια τους.

 Τους αφήσαμε να φάνε και να ξεκουραστούν για κανά μισάωρο και μετά όλοι μαζί ξεκινήσαμε για το δρόμο πίσω στο φυλάκιο.

 Λίγο πριν περάσουμε το ποτάμι, μπήκαμε σε σχηματισμό ένας στη μέση και ένας πίσω από αυτό το ασκέρι των εξαθλιωμένων συνανθρώπων μας, τα όπλα μας να τους σημαδέυουν, μην τυχόν και μας την 'πει κανένα καραβανόσκυλο που μπορεί να είχε έρθει επίσκεψη στο φυλάκιο.

 Μόλις φτάσαμε τους αφήσαμε να καθήσουν έξω από το φυλάκιο, κάτι συνάδελφοι μας τους έφεραν νερό και ότι άλλο είχαμε περισσεούμενο. Εμείς αναφέραμε στο δόκιμο, που ήταν in charge στο φυλάκιο και αυτός με τη σειρά του το ανέφερε στη μονάδα και η μονάδα στα “γουρούνια” στην Αλεξ/πόλη.

 Εν τω μεταξύ περιμένοντας την άφιξη των “ζώων”, προσπαθούσαμε να μαζέψουμε πληροφορίες από τους μετανάστες όσο αναφορά τα ονόματα τους, χώρες προέλευσης κτλπ. Οι περισσότεροι ήταν από την Μέση Ανατολή, οι υπόλοιποι από την Ρουάντα (συνεχίζαν να τρέχουν μακρυά απο τον εφιάλτη της γενοκτονίας) καθώς και ένας Τούρκος που μας έλεγε ότι θέλει να κάνει αίτηση για πολιτικό άσυλο. Πριν καλά καλά τελειώσουμε με τους συνανθρώπους μας να 'τα και έφτασαν τα "ζώα" με ένα άδειο λεωφορείο/κλούβα των ΜΑΤ.

 Αφού τους έβαλαν χειροπέδες που φρόντισαν να σφίξουν σφιχτά, σαδιστικά στους καρπούς τους, τους διαολόστειλαν μια γύρα και τους φόρτωσαν στην κλούβα.

 Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα "ζώα" να κλουβιάζουν ανθρώπους.

 Στη θέα όλων αυτών των απάνθρωπων χυδαιοτήτων, δεν αντέξαμε και αρχίσαμε να τους τη λέμε, μαζί και ο δόκιμος που τους απείλησε ότι θα τους αναφέρει, αλλά αυτοί στα αρχίδια τους χαλαρά.

 Δεν πήρε πολύ χρόνο μετά το συγκεκριμένο περιστατικό να διαπιστώσουμε ότι αυτοί ήταν οι τυχεροί!

 Τους άλλους θα τους μαζέυαμε τις επόμενες βδομάδες, κομμάτια μέσα από τα μετατοπεισμένα ναρκοπέδια και φουσκωμένους σαν μπαλόνια, να μπλοκάρουν τις αντλίες άρδευσης, μέσα από το ποταμι...καληνύχτα σας

Ταμπού-ρώσου αγόρι μου...θα κρυώσεις

 Μερικές φορές αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί οι γιουνανοαριστεροί και όχι μόνο, όταν έβρεχε μυαλό...αυτοί πρέπει να ήταν κρυμμένοι βαθιά κάτω από τη γή μέσα σε υπόγεια πυρηνικά καταφύγια, ντυμένοι ολόσωμα βαθυκόκκινα ανοράκ (made in china) και κρατώντας πάνω από το κεφάλι τους υπερμεγέθης ομπρέλες του γκόλφ να φωνάζουν ρυθμικά με παλμό "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη"...

 

 Ρε συ σύντροφα, σε παρακαλώ ειλικρινά κάνε μια προσπάθεια γυρνά αυτήν την γαμημένη τη μανιβέλα μπας και πάρει μπρός το έρμο το ακατοίκητο.

 Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ήταν κατοικημένο κάποια στιγμή, το εν λόγω ρετιρέ, από τον Κύριο Πράσινο Μυαλοφάγο (όχι... δεν ειναι ο Ε. Βεζιζέλος) αλλά αυτός πρέπει να έχει τινάξει τα πέταλα από ασιτία long time ago.

 Στο ψητό μην πάθουμε και εμείς καμία ζημιά:

 Δεν έχεις βαρεθεί το δούλεμα με τον "υπαρκτό αμερικανικό ιμπεριαλισμό" και τον πανταχού παρών και για όλα τα κακά μοναδικό υπεύθυνο καπιταλισμό;

 Αυτές οι παλιές σου κολεγιές με όλες αυτές τις χαμούρες του στυλ Άσααντ, Καντάφι, Κιμ ιλ’s, Αραφάτ, Κάστρο και ποιό πρόσφατα Αχμαντινετζάντ και μακαριστού Τσάβες δεν προχωράνε το μυαλό σου my dear σύντροφα.

 Τώρα θα μου πεις και με το δίκιο σου μάλιστα, ποιος είναι απέναντι από αυτούς;

   Πολλοί και διάφοροι...κάποιοι από αυτούς το ίδιο σκατένιοι με τους προαναφερθείς αν όχι χειρότεροι, αυτό όμως δεν σημαίνει ντε και καλά ότι πρέπει να ταμπουρωθείς σε κάποιο συγκεκριμένο χαράκωμα/στρατόπεδο (κόμμα/οργάνωση/ιδεολογία/άποψη κτλπ) για να αρχίσεις να καταλαβαίνεις how the cookie crumbles!

Πχ Πολλοί από τους Ουκρανούς στο Euromaidan είναι φασιστόσκυλα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν και οι Ρώσοι και λοιποί υποστηρικτές του είναι αγνοί παρθένοι αμόλυντοι δημοκράτες που υπερασπίζονται και προχωρούν μπροστά την προοδευτική σκέψη,  τα ανθρώπινα δικαιώματα κτλπ κτλπ

 Πανομοιότυπο είναι και το στόρυ στην κατακαιμένη τη Συρία, το γεγονός ότι στη Συριακή αντίσταση μπορεί να βρει κανείς πολλούς φασιστο-Ισλαμιστές δεν βγάζει λάδι τον Άσααντ (και τους συμμάχους του),  για την τεράστια καταστροφή που έχει προκαλέσει με τους χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και όλο το προσφυγομάνι.

Έχει και στο Πακιστάν Καζατζίδη

Διαβάζω στο Migrant Rights Centre - Ιρλανδία - "οι δικοί μας emigrants είναι κάποιας άλλης χώρας immigrants" και προσθέτω και εγώ με τη σειρά μου "και το αντίστροφο"!

 Δεν κόβω το πέος μου, αλλά αν κάτσω και την ψάξω διαδικτιακά, υποψιάζομαι ότι η πιθανότητα να βρώ μερικές ντουζίνες Καζαντζίδηδες (και βάλε) στον πλανήτη που μοιράσαμε σε έθνοι/κράτοι, είναι μαζί μου all the way.

 Σκέφτομαι εκείνη τη μανούλα σε κάποιο random παραγκοχώρι μερικά χιλιόμετρα έξω από το Ισλαμαμπάντ να κάθεται δίπλα στο "τρανζίστορ" (Made in Vietnam) μετά από μιας ολάκερης μέρας σκληρή δουλειά και να ακούει τον αντίστοιχο "Στέλιο Κ" να τραγουδά για την ξενιτιά και εκείνη να βουρκώνει κάτω από το βάρος των σκέψεων της.

 Ο "Στέλιος Κ" δεν είναι ένα πρόσωπο συγκεκριμένο. Στη Μουμπάσα, στο Λάγος, στην Κέραλα, στην Ντάκα, στην Δαμασκό, στην Γουοτεμάλα κτλπ μπορεί να αλλάζει όψη, φύλο, γλώσσα αλλά το τραγούδι του πόνου για την ξενιτεμένη/ο παραμένει πανομοιότυπο και ο πόνος ο ίδιος για αυτούς που έφυγαν και για τους άλλους που έμειναν πίσω, καθώς και οι ίδιοι φόβοι, αγωνίες και προσδοκίες.

 Άντε τώρα εξήγησε στον ντόπιο ρατσιστή/πατριώτη πως που και γιατί; Ούτε γνωρίζει, ούτε το νιώθει ούτε το καταλαβαίνει και ούτε θα το καταλάβει στον αιώνα τον άπαντα.

 "Ο χρυσαυγίτης" ανεξάρτητος σε ποιό έθνος/κράτος δρά, όταν ανοίγει το κεφάλι του μετανάστη, ντύνει στο χρώμα του πένθους κάποια μάνα/πατέρα/αδέρφια/φίλους...

Το μυστήριο του χρυσού πιθήκου - bad sequel

 Σόρυ φίλες/οι συντρόφισσες/οι όσοι είδατε φώς και μπήκατε για τον ηρωικό Jake Cutter και τον μονόφθαλμο σύντροφο του τον Jack, παρακαλείστε να εγκαταλείψετε το μπλόγκ παρά ταύτα. Το κείμενο θα ασχοληθεί με άλλο "πίθηκο σαρκοβόρο και πολύ επικίνδυνο"!

 Αναρωτιέμαι λοιπόν άν ο μπάρμπα Ηλίας ( i.e ο "πίθηκος") την έχει δει Χίτλερ στη θέση του Χίτλερ και θέλει να απομάκρυνθει ως άλλος φύρερ τη "νύχτα των μεγάλων μαχαιριών" από την κακή δημοσιότητα του street violence κατά των μεταναστών, τις δολοφονίες τους, τους ξυλοδαρμούς, τα νταβατζιλίκια και γενικότερα το κακό image που το κόμμα/συμμορία έχει αποκομίσει από όλες αυτές τις απερίγραπτες καφρίλες προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει το πεδίο από ανεπυθίμιτους φασιστοσυντρόφους του;

   Η κόντρα με τον Μιχαλολιάκο είναι γνωστή και η εξουσία είναι από τα ναρκωτικά που δύσκολα εγκαταλείπει κανείς once hooked on!

 Ο "πίθηκος" άν και "πίθηκος" συνεχίζει να έχει αρκετή φαιά ουσία, αλλά και υποστηρικτές μέσα και έξω από το κόμμα, για να τον σπρώξουν ψηλά στα ανώτατα αξιώματα του ντόπιου νέο φασιστοναζισμού.

 Καταλαβαίνει απολύτως τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η συμπεριφορά του κόμματος/συμμορίας και με τη δική του τεράστια συμβολή, αλλά και από που περνά το path για περισσότερη εξουσία i.e "σοβαρά χρυσά αυγά".

 Το λάθος να τους βάλουμε όλους αυτούς τους φασιστοναζιστές την ταμπέλα του τρελού θα είχε ολέθριες συνέπειες, there is method in their madness και σχέδιο για την επίτευξη των ιδεολογικών τους στόχων το οποίο ίσως είναι ποιό καλά οργανωμένο από οποιαδήποτε άλλο κόμμα ή οργάνωση.

 Εν κατακλείδι κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι οι εν λόγω "σαρκοβόροι πίθηκοι" περίμεναν υπομονετικά στα παρασκήνια σε διάφορα κόμματα και οργανώσεις για πολλές δεκαετίες τώρα, για αυτή τη μέρα που θα σηκώνονταν στα δυο πόδια κανονικά ως τέλειοι υπάνθρωποι. ( Homo Misanthropus - Αυτή είναι και η φυσική εξέλιξη του είδους!)

Ποιος ο λόγος να μην αγοράσουν λίγο χρόνο παραπάνω για να επιτύχουν τα εφιαλτικά σχέδια τους;

 Το ζήτημα παραμένει πάντα το ίδιο. Εμείς τι κάνουμε; Ή τους κοιτάμε να συνεχίζουν να τα κάνουν όλα "πουτάνα" (Τι συγνώμη μου στο σκληρά εργαζόμενο και ταλαιπωρημένο κλάδο) ή τους την πέφτουμε και δεν τους αφήνουμε σε χλωρό κλαρί;

 

Πατρίδες υπάρχουν πολλές συντρόφισσες/οι, άνθρωπος μόνο ένας, βγάλε τις παρωπίδες σου, το κράτος/έθνος είναι μια τεχνητή μούφα.

 Οι ήρωες του ενός κράτους/έθνους είναι οι τρομοκράτες του άλλου, βάλε τέλος στους μύθους της λεβεντομάνας/λεβεντογένας, διμιουργήθηκαν για να σε μειώσουν, ο καθένας μας έχει αξία ξεχωριστή, ο καθένας μας είναι απαραίτητος και μοναδικός.

 Τα κράτη έγιναν για να χωρίσουν τους ανθρώπους περισσότερο, οι ανάγκες, οι αγωνίες και το νταραβέρι γενικότερα είναι πανομοιότυπα. (Τι σου είμαι ο κιαρατάς; Κατήχηση κανονική και χωρίς να 'χω κάνει θητεία σε ΚΟΒΑ)

Τάπερμαν & ψευδοκαπιταλισμός ή Άννα τρέχα πεθαίνω

                                               "Παπάκι" εν δράση

   Τώ καιρώ εκείνω η αφεντιά μου και μετά από ένα σωρό περιπετειών και προβλημάτων υπηρετούσα τη μαμά πατρίδα στην 31η; τεθωρακισμένη ταξιαρχία στο Λιτόχωρο και ποιό συγκεκριμένα στο 647 μηχανοκίνητο τάγμα πεζικού.

  Το τάγμα μου ήταν μισερό και κακομοιριασμένο, όπως και όλες οι άλλες μονάδες που υπηρέτησα πριν και μετά από αυτό, όπως το 298 ΤΕ στη Χώρα στην "Ουγκάντα", το τάγμα στους Μυτιλινιούς ( μακάρι να καεί ολοσχερώς το μπορντέλο δεκάρα δε δίνω για αυτούς τους μισάνθρωπους) και αργότερα το 534 στον Πέπλο. Εξαίρεση αποτελούσαν τα κέντρα νεοσυλλέκτων όπως η Κόρινθος, η Σύρος και το ΚΕΒΟΠ στο Χαϊδάρι που είχαν κόσμο για ευνόητους λόγους.

 ΔΕΚΑ ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ & ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ από τη ζωή μου χαράμισα εκεί μέσα συν το μισοχαμένο διάστημα μιας αναβολής ενός χρόνου στο μεσοδιάστημα. Παρουσιάστηκα της 24 Ιανουαρίου του 94' και απολύθηκα της 28 Οκτωβριου (για να μην το ξεχάσω ποτέ μου) του 96'!! (Τα σαδιστικά παιχνίδια της μοίρας σε όλο τους το μεγαλείο, για να λέμε όμως τα "figs figs και τη σκάφη σκάφη" είχα βάλει και εγώ το χεράκι μου με τις αποφάσεις που είχα πάρει όλο αυτό το διάστημα.)

  Για να είμαι ειλικρινής είμασταν πολύ τυχεροί στο λόχο μας στο Λιτόχωρο καθότι ο διοικητής του λόχου μου ήταν ένα νεαρό φρικιό που είχε βρεθεί στο στρατό κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες και τα είχε χοντρόγραμμένα όλα κανονικότατα στα χαμηλά σημεία του σώματος του. Καραβανάδες δυστυχώς γνώρισα αρκετούς σαν τον Οδυσέα όμως κανείς.

 Όλα κυλούσαν αργά γεμάτα στο Λιτόχωρο, ΚΨΜ, πήδημα φράκτη για Κατερίνη και ΣΚ για Σαλόνικα άν υπήρχαν "γκαφρά", ασκήσεις, βολές, κανά "σκηνάκι" σε ένα δάσος κοντά στο Δίον, (χειμερινή διαβίωση και έτσι στους πρόποδες του Ολύμπου...μπρρρ) σκοπιές, περίπολα, αγκαρίες, ναρκωτικά και άφθονη "Μαλαματίνα" μπλιαχ...μες' στην τρελή χαρά ένα πράγμα.

(Άν τυχόν και διαβάζει ο Στέλιος ο Π. από τους Αγ. Αναργύρους της Κοκκινιάς καλείται να επικοινωνήσει ASAP με την διεύθυνση του μπλόγκ.)

 Τίποτα δεν προμύνηε τα σκατά που θα εμφανίζονταν μπροστά μας "out of the blue".

 Ήταν ένα παγωμένο πρωινό του Φλεβάρη του 96', εγώ ροχαλίζα χωρίς σταματημό στο επιλοχάδικο οι δε συνάδελφοι μου που είχαν κάψει τα πάντα, στην κυριολεξία, για να ζεστάνουν το κοκαλάκι τους ροχάλιζαν επίσης στους θαλάμους.

 Πρέπει να ήταν γύρω στις 3 με 4 το πρωί όταν κάποιος από το θάλαμο χτυπούσε την πόρτα από το επιλοχάδικο σε σημείο να αρχίσουν να ξεκολούν οι μεντεσέδες μήπως και κατάφερνε να αναστήσει τον νεκρό (moi), με επιτυχή οφείλω να ομολογήσω αποτελέσματα. Σηκώθηκα πάνω μισό ζαλισμένος μισό κοιμισμένος και άρχισα να κατεβάζω μισό κάρο καντήλια ρωτώντας τι που και ποιός.

 

 Η απάντηση με ξάφνιασε: Μας την 'πέσαν οι Τούρκοι στην Κώ!..."Ε και; απαντάω εγώ...στην Κώ μας την 'πέσαν όχι στην Κόνιτσα, θα πάνε οι άλλοι από τα δίπλα νησιά να βοηθήσουν!"..."Ποιά δίπλα νησιά ρε μαλακά" μου απαντά

 "Έχει έρθει το αρματαγωγό "Σάμος" στον Πλαταμώνα (Αυτή η καριόλα η "Ουγκάντα" εφιάλτης μου είχε γίνει) να μας φορτώσει για την Κώ"... "Τι λες ρε μακεδονικέ χαλβά"..."Τι δουλειά έχουμε εμείς εκεί κάτω δεν έχει άλλους ποιό κοντά;" του ανταπαντώ

 Στο στρατόπεδο είχαν κατεβάσει τους διακόπτες, βαθύ σκοτάδι επικρατούσε παντού, οι "μαύροι" με κάτι μπαλαντέζες πάλευαν τις μηχανές από κάτι Leopard, ο Οδυσέας είχε έρθει μέσα στο στρατόπεδο και έσκουζε οδηγίες/κατευθύνσεις, στο χαβαλέ πάντα, παρόλα αυτά εμείς τρέχαμε! Τρέχαμε να φορτώσουμε στα "παπάκια" τα "πενηντάρια", στα μισά γιατί εκτός του ότι δεν είμασταν αρκετοί από εμάς να τα επανδρώσουμε δεν είχαμε και μπαταρίες για όλα. Τα βάζαμε μπροστά κατα διαστήματα με τις μπαταρίες των άλλων αλλά χωρίς δικές τους δεν μπορούσαμε να λειτουργήσουμε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας οπότε ήταν παντελώς άχρηστα.

 Η κατάσταση θύμιζε το κλασικό "Κάναμε επανάσταση", "εδώ δεν έχουμε όπλα και ο άλλος κάνει επανάσταση"...από την "λούφα και παραλαγή"... με την διάφορα ότι εμείς "κάναμε πόλεμο" καθώς θα πηγαίναμε να ενισχύσουμε την πρώτη γραμμή στην Κώ!

  Οι "χύμα" του Οδυσέα καλά την παλέυαμε και στο δίπλα λόχο μια από τα ίδια, στον τρίτο λόχο όμως, το λόχο ενός τριάστερου λοχαγού νοσταλγού της χούντας τα πράγματα ήταν τελείως αποσυντονισμένα.

 Με έστειλε ο Οδυσέας στο γραφείο του να δω τι γίνεται, το γραφείο του όμως ήτανκλειδωμένο και αυτός μέσα να κλαίει γοερά, χτύπησα κανά δυό φορές την πόρτα δυνατά, όταν μου άνοιξε τον είδα με τα ματιά αναψοκοκκινισμένα αλλά χωρίς δάκρυα και από πάνω από το γραφείο του το εικόνισμα  με το "πουλί"! Του είπα ότι θέλει να τον δει ο διοικητής μου και έφυγα.

Ότι "παπάκια" είχαμε ήταν φορτωμένα και έτοιμα, οι μηχανές ζεσταμένες. Περιμέναμε το σήμα να την κάνουμε, είχε ποια ξημερώσει. Αντ' αυτού και μετά από καμία ώρα περίπου  μετά το ξημέρωμα ίσως λίγο παραπάνω, μας κάλεσαν οι διοικητές μας και μας ανακοίνωσαν ότι είχε βρεθεί διπλωματική λύση...

 Αργότερα όταν καθήσαμε να ησυχάσουμε και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό το όλο πράγμα, συμφωνήσαμε ότι θα τον είχαμε πιεί τζάμπα και βερεσέ άν κάναμε καμιά μαλακία και κατηφορίζαμε προς την "Μποχαλία" big time! Η σκέψη και μόνο μας προκάλεσε ρίγη.

Η Τουρκία έχει στρατό όχι αρχίδια, δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε μια στο εκκατομύριο, να κάνει ντου σε στεριά ή νησιά και να μη μας πάρει φαλάγγι. Ποιον νομίζουν ότι κοροϊδεύουν παρά μόνο εμάς όλους και τους εαυτούς τους, άν πιστεύουν όλα αυτά τα πατριωτικά/ηρωικά παραμύθια, η χώρα μπάζει από παντού.

Τζάμπα όλα αυτά τα φράγκα που ξόδευαν από το ΑΕΠ όλα αυτά τα χρόνια για εξοπλισμούς/μίζες, 7/10 κτλπ ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να προωθούν έμπρακτα την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΟΚ/ΕΕ. Έτσι θα μπορούσαν να ρίξουν όλα αυτά τα αμύθητα ποσά που εχουν ξοδεύετει για τα στρατά στην παιδεία μπας και ξεστραβωθεί κανένας λούμπεν παραπάνω.

Έτσι ο Τάπερμαν τον έκανε γαργάρα και ευχαρίστησε τους Γιάνκηδες; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Αφού άν δεν επενέβαιναν αυτοί να το σώσουν θα πηγαίναμε άψαλτοι και εμείς και άλλοι πολλοί, όπως στην κατακαημένη την "Κουμπαρία" το 74'.

Ο Γιουνανικός tribal αστικός ψευδοκαπιταλισμός δεν έχει  μακροπρόθεσμο ή βραχυπρόθεσμο σχέδιο για κανένα πρόβλημα παρά μόνο λύσεις της τελευταίας στιγμής του στύλ "φίλημα κατουρημένης ποδιάς".

Αυτά όμως τα παιχνίδια είναι άκρως επικίνδυνα όπως έχει αποδειχτεί περίτρανα στο παρελθόν και καταλήγουν σε μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες.

 Μόνο άν έκτιζαν πραγματικά καλές σχέσεις με τις γείτονες χώρες θα μπορούσαν να χτίσουν τις βάσεις για κάτι διαφορετικό, αντ' αυτού προσπαθούν να κρύψουν όλες τους τις πολιτικές/κοινωνικές/οικονομικές αποτυχίες κάτω από το χαλάκι που λέγεται πατριωτισμός!

 Λεξιλόγιο

Τάπερμαν = Κώστας Σημίτης

Γιάνκηδες = Αμερικάνοι

Παπάκι     = Ελαφρύ άρμα μεταφοράς πρωσοπικού Μ113 - υπηρέτησε στο Βιετνάμ

Ουγκάντα = Σάμος - λόγω της πυκνής και μοναδικής βλάστησης

Γκαφρά     = Λεφτά

Σκηνάκι    = Στρατιωτική κατασκήνωση
πενηντάρια = πολυβόλα 0.50 χιλ

ASAP        = As Soon AS Possible - Το γρηγορότερο δυνατό

Πουλί        = Το σύμβολο της δικτατορίας των συνταγματαρχών - ο Φοίνικας

Μποχαλία = Κώς

Κουμπαρία = Κύπρος

Γιουνανικός = Ελληνικός - από το Yunanistan

Leopard       = Κυρίως άρμα μάχης του ελ. στρατού

    

Το κοκορέτσι του τρόμου ή δυο σκυλιά και ένα Μοάϊ

 

"Εγώ θα πάρω καπετάνιο θα πάρω γιό ταξιδευτή"...όταν ο κόσμος μιλάει για αρχαίους θαλασσοπόρους, θαλασσόλυκους το μυαλό του πάσα ένα πάει κατευθείαν για να δέσει κάβο, στους Φοίνικες τους αρχαίους Έλληνες άντε και στους Μπαρμπαρό-Τυνίσιους.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι τους υπήρξαν μέγα μάστορες της θάλασσας, που τα βήματα τους ή για να είμαστε ποιό ακριβής τα πανιά και τα κουπιά τους, ακολούθησαν με την ίδια επιτυχία, μετά από μερικές εκατοντάδες χρόνια οι Βίκινγκς.

 Όμως όσο άνεμο και αν έβαλαν στα πανιά και όση θάλασσα στα κουπιά τους κανείς τους δεν μαστόρευσε το υγρό στοιχείο ποιό εντυπωσιακά από  τους Πολυνήσιους!

 Για εκατοντάδες χρόνια σουλάτσαραν με απόλυτη μαεστρία ολόκληρο τον Ειρηνικό Ωκεανό, από τη Χαβάη, τη γη του μεταγενέστερου τηλεοπτικού μπάτσου-στάρ Μαγκάρετ, ώς την Νέα Ζηλανδία των All Blacks και από τα νησιά Φίτζι μέχρι το νησί του Πάσχα!

  Και εδώ στο τελευταίο θα αγκυροβολήσω για να ξεκινήσω το στόρυ μου:

 Δυο φορές και έναν καιρό, καμία χιλιάρα χρόνια πριν κάτι ατίθασα φρικιά σε ένα από τα πολυάριθμα νησιά της πανέμορφης Πολυνησίας τα “'σπασαν με το κατεστημένο" και μετά από μια ανεπιτυχή εξέγερση, άρχισαν να τα μαζεύουν γρήγορα (2) για να την κάνουν "στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα"...που λέει και ο ποιητής.

 Αφού περιπλανήθηκαν στον τρομερό και φοβερό νότιο ειρηνικό ( θα ήθελα να 'ξερα ποιός ήταν αυτός ο κιαρατάς είρωνας νονός, που έδωσε το όνομα αυτό στα συγκεκριμένα νερά ) για μήνες, βρέθηκαν στη μέση του πουθενά, κυριολεκτικά, αλλά όπως λένε και οι επιστήμονες που μελετούν το όλο πράγμα, όχι μόνο είχαν μια ιδέα για το άν υπήρχε κάτι ή όχι στη μέση του πουθενά, αλλά είχαν αρκετές προμήθειες μαζί τους για να 'βρουν αυτό το κάτι, καθώς και άριστη γνώση ναυσιπλοΐας, των αστεριών, των θαλλάσιων ρευμάτων, των εποχιακών αλλαγών της κατεύθυνσης των ανέμων και άλλα πολλά, με άλλα λόγια δεν ήταν τίποτε τυχαίοι, διαβάστε και εσείς κανά βιβλίο, δείτε κανά documentary της προκοπής να ξεστραβωθείτε.

 Πίσω στο στόρυ μας:

 

  Προετοιμασμένοι μπορεί να ήταν, αλλά μάντεις δεν ήταν, όταν αντίκρισαν το νησί που θα γινόταν η καινούργια τους πατρίδα περιττό να σαν πω φίλοι/ες σύντροφοι/σες πως έπαθαν την πλάκα τους. Ένα καταπράσινο δάσος από φοινικόδεντρα και στο βάθος  του νησιού, σπήλαια που λειτουργούσαν ως ρεζερβουάρ πόσιμου νερού, χτισμένα από τη λάβα των σβησμένων από καιρό υφαιστίων.

  Όπως προέγραψα  τίγκα στη βλάστηση το νησί αλλά το ποιό εντυπωσιακό από όλα ήταν άλλο, 100 μέτρα από τη ρυχή και χωρίς ζωή ακτή, η θάλασσα έσφυζε από ζωή, "choc a bloc" στο ψάρι...τούνα, χταπόδια, καβούρια και σκυλόψαρο.

 Η γη της Εδέμ δεν έπιανε μπάζα μπρός στο νησί που οι νέοι ντόπιοι ονόμασαν "Ράπα Νούι".

 Στις αρχές η επίδραση των ανθρώπων στο περιβάλλον ήταν μικρή ανάλογη του αριθμού τους αλλά όσο αυξάνονταν σε πλυθησμό με τον ίδιο ρυθμό άλλαζε και η επίδραση τους στο νησί.

 Στην ακμή τους ως κοινότητες υπερπολαπλασιάστηκαν και έφτασαν τα 10 χιλιάρικα, παρόλα αυτά το νησί είχε την δυνατότητα να διατηρήσει εύκολα την αύξηση του πλυθησμού τους, άν δεν ήταν για δυο τρία πραγματάκια και ένα τρωκτικό, που έκαναν τη διάφορα μεταξύ επιβίωσης και αφανισμού.

 Το πρώτο είχε να κάνει με τη δίαιτα των Πασχαλονησιωτών, η κύρια πηγή τροφής ήταν η θάλασσα με όλα της τα καλούδια.  Η δε καλλιέργεια της γης αναπτύχθηκε πολύ λίγο και μόνο όταν βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο, αλλά τότε ήταν πολύ αργά.

 Για να μπορέσουν να ψαρέψουν όμως χρειάζονταν να φτιάξουν κανό για να περάσουν τα άγονα 100 μέτρα  της θάλασσας που περικύκλωνε το νησί για να βρεθούν στο πλούσιο και γεναιόδωρο ωκεανό. Αυτό σήμαινε την κοπή των φοινικόδεντρων για τη δημιουργία κανό.

Άρχισαν λοιπών να πετσοκόβουν τα δέντρα να φτιάξουν βάρκες, αυτό από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό για να εξαφανίση την χλωρίδα του νησιού. Το μεγάλο καρφί στο φέρετρο του οικοσυστήματος, το γεγονός που σιγούρεψε το θάνατο του περιβάλλοντος και εμέσως πλην σαφώς και των ίδιων ήταν..."ω του θαύματος"...η καριόλα η θρησκεία!

 Οι κάτοικοι πίστευαν στην ιδέα των νεκρών προγόνων - προστατών, με λίγα λόγια, να μην σας κουράζω άσκοπα, ότι αυτοί που κατείχαν κάποιο αξιώμα στην κοινότητα εν ζωή, όταν πέθαιναν, το πνεύμα τους θα προστάτευε την κοινότητα από όλα τα αλλά τα κακά πνεύματα!

Here comes the catch: Τα πνεύματα των προγόνων δεν μπορούσε να αιωρούται πάνω από το νησί, έτσι χύμα. Πίστευαν ότι πρέπει να χτίσουν καταφύγια/κέλυφοι όπου οι πρόγονοι θα την άραζαν forever, αυτά ήταν μεγάλα πέτρινα αγάλματα που οι πασχαλονησιώτες λάξεψαν από πέτρα σε συγκεκριμένο λατομείο στο νησί και που τα ονόμασαν Μοάϊ.

 Για να μετακινηθούν τα Μοάϊ σε θέσεις σε όλο το νησί κάπως έπρεπε να τα τσουλήσουν, τροχός δεν έπαιζε, είπαμε τρομεροί θαλασσόλυκοι οι Πολυνήσιοι αλλά στην στεριά πάπαλα, οπότε αυτό που ήρθε στο μυαλό τους ήταν οι κλασικοί κορμοί που πάνω τους θα ρολάριζε το βαρύ φορτίο! Έτσι άρχισαν να πελεκούν τα δέντρα ως το σημείο να μην αφήσουν ούτε δείγμα από κολυμπιθρόξυλο στο νησί.

 Τα χάλια τους: Χωρίς δέντρα να κάνουν κανό να βγούνε για κανά "τσαπαρί", έπεσε πείνα και των γονέων με τα σχετικά extreme επακόλουθα, πόλεμο μεταξύ των κοινοτήτων, κανιβαλισμό και αρρώστιες, κάπου εδώ έρχεται να δέσει και το τρωκτικό, ως επακολούθω ήρθε η μείωση του πλυθησμού από 10 σε 2 χιλιάδες και πλήρης αλλαγής των συνθηκών διαβίωσης σε χρόνο d/t,  έτσι από την ανέμελη ζωή με τα χλιδάτα πάρτυ με τις μεγάλες πιατέλες με σούσι τούνα & καρχαρία και καβούρια και χταπόδια στο κάρβουνο τώρα έπρεπε να προσαρμοστούν, όσοι επέζησαν, σε εξαναγκαστική απελπιστικά λιτή χορτοφαγία και από την υψηλή γλυπτική και τα Μοάϊ στην τσάπα και τον κασμά να προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα ακαλλιέργητα στα ξέφωτα των σπηλαίων ολημερίς και ολονυχτίς.

Ηθικόν δίδαγμα: Όσο έξυπνος και αν νομίζει κάποιος ότι είναι όταν βλέπει το φοινικόδεντρο και όχι το φοινικόδασος είναι καταδικασμένος να μαζέψει ραδίκι στην καλύτερη των περιπτώσεων.

"Τα δεινά των των πασχαλονησιωτών δεν τελείωσαν εδώ".

 Κάπου στο 18ο αιώνα Ολανδοί θαλασσοπόροι τους ανακάλυψαν. Αργότερα τους την πέσανε, μεταξύ άλλων, οι Περουβιανοί που εκτός από τις ασθένειες που τους έφεραν πεσκέσι, πήραν σκλάβους στο Περού σχεδόν όλους τους νησιώτες με εξαίρεση 111 ψυχές.

 Αργότερα όταν η Χιλή προσάρτησε το νησί το έδωσε για ένα κομμάτι ψωμί στο Williamson ένα Σκωτόχιλιανο σκατοχιλιανό που μάντρωσε τους 111 στη Χάγκα Ρόα, το μοναδικό κατοικήσιμο μέρος σε όλο το νησί με συρματόπλεγμα και αμόλησε χιλιάδες πρόβατα να βοσκάνε στο ραδίκι ελεύθερα και ωραία!

 Στη δεκαετία του '50 και μετά από μεγάλους αγώνες και διαμαρτυρίες ανά το κόσμο η Χιλή αποζημιώσε τον όμιλο Williamson και έδωσε το νησί πίσω στους κατοίκους αφού εγκατέστησε πρωτίστως μια μεγάλη ναυτική βάση, ο δε Williamson & Co άνοιξε τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία της BMW στη Χιλή!!

 Σύμφωνα με μια ντόπια γιαγιά που ρώτησα για την τύχη των προβάτων, μου ορκίστηκε ότι δεν τα έφαγαν, παρόλα αυτά ούτε ίχνος από πρόβατο δεν υπήρχε στο νησί!!