Τάπερμαν & ψευδοκαπιταλισμός ή Άννα τρέχα πεθαίνω

                                               "Παπάκι" εν δράση

   Τώ καιρώ εκείνω η αφεντιά μου και μετά από ένα σωρό περιπετειών και προβλημάτων υπηρετούσα τη μαμά πατρίδα στην 31η; τεθωρακισμένη ταξιαρχία στο Λιτόχωρο και ποιό συγκεκριμένα στο 647 μηχανοκίνητο τάγμα πεζικού.

  Το τάγμα μου ήταν μισερό και κακομοιριασμένο, όπως και όλες οι άλλες μονάδες που υπηρέτησα πριν και μετά από αυτό, όπως το 298 ΤΕ στη Χώρα στην "Ουγκάντα", το τάγμα στους Μυτιλινιούς ( μακάρι να καεί ολοσχερώς το μπορντέλο δεκάρα δε δίνω για αυτούς τους μισάνθρωπους) και αργότερα το 534 στον Πέπλο. Εξαίρεση αποτελούσαν τα κέντρα νεοσυλλέκτων όπως η Κόρινθος, η Σύρος και το ΚΕΒΟΠ στο Χαϊδάρι που είχαν κόσμο για ευνόητους λόγους.

 ΔΕΚΑ ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ & ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ από τη ζωή μου χαράμισα εκεί μέσα συν το μισοχαμένο διάστημα μιας αναβολής ενός χρόνου στο μεσοδιάστημα. Παρουσιάστηκα της 24 Ιανουαρίου του 94' και απολύθηκα της 28 Οκτωβριου (για να μην το ξεχάσω ποτέ μου) του 96'!! (Τα σαδιστικά παιχνίδια της μοίρας σε όλο τους το μεγαλείο, για να λέμε όμως τα "figs figs και τη σκάφη σκάφη" είχα βάλει και εγώ το χεράκι μου με τις αποφάσεις που είχα πάρει όλο αυτό το διάστημα.)

  Για να είμαι ειλικρινής είμασταν πολύ τυχεροί στο λόχο μας στο Λιτόχωρο καθότι ο διοικητής του λόχου μου ήταν ένα νεαρό φρικιό που είχε βρεθεί στο στρατό κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες και τα είχε χοντρόγραμμένα όλα κανονικότατα στα χαμηλά σημεία του σώματος του. Καραβανάδες δυστυχώς γνώρισα αρκετούς σαν τον Οδυσέα όμως κανείς.

 Όλα κυλούσαν αργά γεμάτα στο Λιτόχωρο, ΚΨΜ, πήδημα φράκτη για Κατερίνη και ΣΚ για Σαλόνικα άν υπήρχαν "γκαφρά", ασκήσεις, βολές, κανά "σκηνάκι" σε ένα δάσος κοντά στο Δίον, (χειμερινή διαβίωση και έτσι στους πρόποδες του Ολύμπου...μπρρρ) σκοπιές, περίπολα, αγκαρίες, ναρκωτικά και άφθονη "Μαλαματίνα" μπλιαχ...μες' στην τρελή χαρά ένα πράγμα.

(Άν τυχόν και διαβάζει ο Στέλιος ο Π. από τους Αγ. Αναργύρους της Κοκκινιάς καλείται να επικοινωνήσει ASAP με την διεύθυνση του μπλόγκ.)

 Τίποτα δεν προμύνηε τα σκατά που θα εμφανίζονταν μπροστά μας "out of the blue".

 Ήταν ένα παγωμένο πρωινό του Φλεβάρη του 96', εγώ ροχαλίζα χωρίς σταματημό στο επιλοχάδικο οι δε συνάδελφοι μου που είχαν κάψει τα πάντα, στην κυριολεξία, για να ζεστάνουν το κοκαλάκι τους ροχάλιζαν επίσης στους θαλάμους.

 Πρέπει να ήταν γύρω στις 3 με 4 το πρωί όταν κάποιος από το θάλαμο χτυπούσε την πόρτα από το επιλοχάδικο σε σημείο να αρχίσουν να ξεκολούν οι μεντεσέδες μήπως και κατάφερνε να αναστήσει τον νεκρό (moi), με επιτυχή οφείλω να ομολογήσω αποτελέσματα. Σηκώθηκα πάνω μισό ζαλισμένος μισό κοιμισμένος και άρχισα να κατεβάζω μισό κάρο καντήλια ρωτώντας τι που και ποιός.

 

 Η απάντηση με ξάφνιασε: Μας την 'πέσαν οι Τούρκοι στην Κώ!..."Ε και; απαντάω εγώ...στην Κώ μας την 'πέσαν όχι στην Κόνιτσα, θα πάνε οι άλλοι από τα δίπλα νησιά να βοηθήσουν!"..."Ποιά δίπλα νησιά ρε μαλακά" μου απαντά

 "Έχει έρθει το αρματαγωγό "Σάμος" στον Πλαταμώνα (Αυτή η καριόλα η "Ουγκάντα" εφιάλτης μου είχε γίνει) να μας φορτώσει για την Κώ"... "Τι λες ρε μακεδονικέ χαλβά"..."Τι δουλειά έχουμε εμείς εκεί κάτω δεν έχει άλλους ποιό κοντά;" του ανταπαντώ

 Στο στρατόπεδο είχαν κατεβάσει τους διακόπτες, βαθύ σκοτάδι επικρατούσε παντού, οι "μαύροι" με κάτι μπαλαντέζες πάλευαν τις μηχανές από κάτι Leopard, ο Οδυσέας είχε έρθει μέσα στο στρατόπεδο και έσκουζε οδηγίες/κατευθύνσεις, στο χαβαλέ πάντα, παρόλα αυτά εμείς τρέχαμε! Τρέχαμε να φορτώσουμε στα "παπάκια" τα "πενηντάρια", στα μισά γιατί εκτός του ότι δεν είμασταν αρκετοί από εμάς να τα επανδρώσουμε δεν είχαμε και μπαταρίες για όλα. Τα βάζαμε μπροστά κατα διαστήματα με τις μπαταρίες των άλλων αλλά χωρίς δικές τους δεν μπορούσαμε να λειτουργήσουμε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας οπότε ήταν παντελώς άχρηστα.

 Η κατάσταση θύμιζε το κλασικό "Κάναμε επανάσταση", "εδώ δεν έχουμε όπλα και ο άλλος κάνει επανάσταση"...από την "λούφα και παραλαγή"... με την διάφορα ότι εμείς "κάναμε πόλεμο" καθώς θα πηγαίναμε να ενισχύσουμε την πρώτη γραμμή στην Κώ!

  Οι "χύμα" του Οδυσέα καλά την παλέυαμε και στο δίπλα λόχο μια από τα ίδια, στον τρίτο λόχο όμως, το λόχο ενός τριάστερου λοχαγού νοσταλγού της χούντας τα πράγματα ήταν τελείως αποσυντονισμένα.

 Με έστειλε ο Οδυσέας στο γραφείο του να δω τι γίνεται, το γραφείο του όμως ήτανκλειδωμένο και αυτός μέσα να κλαίει γοερά, χτύπησα κανά δυό φορές την πόρτα δυνατά, όταν μου άνοιξε τον είδα με τα ματιά αναψοκοκκινισμένα αλλά χωρίς δάκρυα και από πάνω από το γραφείο του το εικόνισμα  με το "πουλί"! Του είπα ότι θέλει να τον δει ο διοικητής μου και έφυγα.

Ότι "παπάκια" είχαμε ήταν φορτωμένα και έτοιμα, οι μηχανές ζεσταμένες. Περιμέναμε το σήμα να την κάνουμε, είχε ποια ξημερώσει. Αντ' αυτού και μετά από καμία ώρα περίπου  μετά το ξημέρωμα ίσως λίγο παραπάνω, μας κάλεσαν οι διοικητές μας και μας ανακοίνωσαν ότι είχε βρεθεί διπλωματική λύση...

 Αργότερα όταν καθήσαμε να ησυχάσουμε και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό το όλο πράγμα, συμφωνήσαμε ότι θα τον είχαμε πιεί τζάμπα και βερεσέ άν κάναμε καμιά μαλακία και κατηφορίζαμε προς την "Μποχαλία" big time! Η σκέψη και μόνο μας προκάλεσε ρίγη.

Η Τουρκία έχει στρατό όχι αρχίδια, δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε μια στο εκκατομύριο, να κάνει ντου σε στεριά ή νησιά και να μη μας πάρει φαλάγγι. Ποιον νομίζουν ότι κοροϊδεύουν παρά μόνο εμάς όλους και τους εαυτούς τους, άν πιστεύουν όλα αυτά τα πατριωτικά/ηρωικά παραμύθια, η χώρα μπάζει από παντού.

Τζάμπα όλα αυτά τα φράγκα που ξόδευαν από το ΑΕΠ όλα αυτά τα χρόνια για εξοπλισμούς/μίζες, 7/10 κτλπ ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να προωθούν έμπρακτα την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΟΚ/ΕΕ. Έτσι θα μπορούσαν να ρίξουν όλα αυτά τα αμύθητα ποσά που εχουν ξοδεύετει για τα στρατά στην παιδεία μπας και ξεστραβωθεί κανένας λούμπεν παραπάνω.

Έτσι ο Τάπερμαν τον έκανε γαργάρα και ευχαρίστησε τους Γιάνκηδες; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Αφού άν δεν επενέβαιναν αυτοί να το σώσουν θα πηγαίναμε άψαλτοι και εμείς και άλλοι πολλοί, όπως στην κατακαημένη την "Κουμπαρία" το 74'.

Ο Γιουνανικός tribal αστικός ψευδοκαπιταλισμός δεν έχει  μακροπρόθεσμο ή βραχυπρόθεσμο σχέδιο για κανένα πρόβλημα παρά μόνο λύσεις της τελευταίας στιγμής του στύλ "φίλημα κατουρημένης ποδιάς".

Αυτά όμως τα παιχνίδια είναι άκρως επικίνδυνα όπως έχει αποδειχτεί περίτρανα στο παρελθόν και καταλήγουν σε μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες.

 Μόνο άν έκτιζαν πραγματικά καλές σχέσεις με τις γείτονες χώρες θα μπορούσαν να χτίσουν τις βάσεις για κάτι διαφορετικό, αντ' αυτού προσπαθούν να κρύψουν όλες τους τις πολιτικές/κοινωνικές/οικονομικές αποτυχίες κάτω από το χαλάκι που λέγεται πατριωτισμός!

 Λεξιλόγιο

Τάπερμαν = Κώστας Σημίτης

Γιάνκηδες = Αμερικάνοι

Παπάκι     = Ελαφρύ άρμα μεταφοράς πρωσοπικού Μ113 - υπηρέτησε στο Βιετνάμ

Ουγκάντα = Σάμος - λόγω της πυκνής και μοναδικής βλάστησης

Γκαφρά     = Λεφτά

Σκηνάκι    = Στρατιωτική κατασκήνωση
πενηντάρια = πολυβόλα 0.50 χιλ

ASAP        = As Soon AS Possible - Το γρηγορότερο δυνατό

Πουλί        = Το σύμβολο της δικτατορίας των συνταγματαρχών - ο Φοίνικας

Μποχαλία = Κώς

Κουμπαρία = Κύπρος

Γιουνανικός = Ελληνικός - από το Yunanistan

Leopard       = Κυρίως άρμα μάχης του ελ. στρατού

    

Το κοκορέτσι του τρόμου ή δυο σκυλιά και ένα Μοάϊ

 

"Εγώ θα πάρω καπετάνιο θα πάρω γιό ταξιδευτή"...όταν ο κόσμος μιλάει για αρχαίους θαλασσοπόρους, θαλασσόλυκους το μυαλό του πάσα ένα πάει κατευθείαν για να δέσει κάβο, στους Φοίνικες τους αρχαίους Έλληνες άντε και στους Μπαρμπαρό-Τυνίσιους.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι τους υπήρξαν μέγα μάστορες της θάλασσας, που τα βήματα τους ή για να είμαστε ποιό ακριβής τα πανιά και τα κουπιά τους, ακολούθησαν με την ίδια επιτυχία, μετά από μερικές εκατοντάδες χρόνια οι Βίκινγκς.

 Όμως όσο άνεμο και αν έβαλαν στα πανιά και όση θάλασσα στα κουπιά τους κανείς τους δεν μαστόρευσε το υγρό στοιχείο ποιό εντυπωσιακά από  τους Πολυνήσιους!

 Για εκατοντάδες χρόνια σουλάτσαραν με απόλυτη μαεστρία ολόκληρο τον Ειρηνικό Ωκεανό, από τη Χαβάη, τη γη του μεταγενέστερου τηλεοπτικού μπάτσου-στάρ Μαγκάρετ, ώς την Νέα Ζηλανδία των All Blacks και από τα νησιά Φίτζι μέχρι το νησί του Πάσχα!

  Και εδώ στο τελευταίο θα αγκυροβολήσω για να ξεκινήσω το στόρυ μου:

 Δυο φορές και έναν καιρό, καμία χιλιάρα χρόνια πριν κάτι ατίθασα φρικιά σε ένα από τα πολυάριθμα νησιά της πανέμορφης Πολυνησίας τα “'σπασαν με το κατεστημένο" και μετά από μια ανεπιτυχή εξέγερση, άρχισαν να τα μαζεύουν γρήγορα (2) για να την κάνουν "στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα"...που λέει και ο ποιητής.

 Αφού περιπλανήθηκαν στον τρομερό και φοβερό νότιο ειρηνικό ( θα ήθελα να 'ξερα ποιός ήταν αυτός ο κιαρατάς είρωνας νονός, που έδωσε το όνομα αυτό στα συγκεκριμένα νερά ) για μήνες, βρέθηκαν στη μέση του πουθενά, κυριολεκτικά, αλλά όπως λένε και οι επιστήμονες που μελετούν το όλο πράγμα, όχι μόνο είχαν μια ιδέα για το άν υπήρχε κάτι ή όχι στη μέση του πουθενά, αλλά είχαν αρκετές προμήθειες μαζί τους για να 'βρουν αυτό το κάτι, καθώς και άριστη γνώση ναυσιπλοΐας, των αστεριών, των θαλλάσιων ρευμάτων, των εποχιακών αλλαγών της κατεύθυνσης των ανέμων και άλλα πολλά, με άλλα λόγια δεν ήταν τίποτε τυχαίοι, διαβάστε και εσείς κανά βιβλίο, δείτε κανά documentary της προκοπής να ξεστραβωθείτε.

 Πίσω στο στόρυ μας:

 

  Προετοιμασμένοι μπορεί να ήταν, αλλά μάντεις δεν ήταν, όταν αντίκρισαν το νησί που θα γινόταν η καινούργια τους πατρίδα περιττό να σαν πω φίλοι/ες σύντροφοι/σες πως έπαθαν την πλάκα τους. Ένα καταπράσινο δάσος από φοινικόδεντρα και στο βάθος  του νησιού, σπήλαια που λειτουργούσαν ως ρεζερβουάρ πόσιμου νερού, χτισμένα από τη λάβα των σβησμένων από καιρό υφαιστίων.

  Όπως προέγραψα  τίγκα στη βλάστηση το νησί αλλά το ποιό εντυπωσιακό από όλα ήταν άλλο, 100 μέτρα από τη ρυχή και χωρίς ζωή ακτή, η θάλασσα έσφυζε από ζωή, "choc a bloc" στο ψάρι...τούνα, χταπόδια, καβούρια και σκυλόψαρο.

 Η γη της Εδέμ δεν έπιανε μπάζα μπρός στο νησί που οι νέοι ντόπιοι ονόμασαν "Ράπα Νούι".

 Στις αρχές η επίδραση των ανθρώπων στο περιβάλλον ήταν μικρή ανάλογη του αριθμού τους αλλά όσο αυξάνονταν σε πλυθησμό με τον ίδιο ρυθμό άλλαζε και η επίδραση τους στο νησί.

 Στην ακμή τους ως κοινότητες υπερπολαπλασιάστηκαν και έφτασαν τα 10 χιλιάρικα, παρόλα αυτά το νησί είχε την δυνατότητα να διατηρήσει εύκολα την αύξηση του πλυθησμού τους, άν δεν ήταν για δυο τρία πραγματάκια και ένα τρωκτικό, που έκαναν τη διάφορα μεταξύ επιβίωσης και αφανισμού.

 Το πρώτο είχε να κάνει με τη δίαιτα των Πασχαλονησιωτών, η κύρια πηγή τροφής ήταν η θάλασσα με όλα της τα καλούδια.  Η δε καλλιέργεια της γης αναπτύχθηκε πολύ λίγο και μόνο όταν βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο, αλλά τότε ήταν πολύ αργά.

 Για να μπορέσουν να ψαρέψουν όμως χρειάζονταν να φτιάξουν κανό για να περάσουν τα άγονα 100 μέτρα  της θάλασσας που περικύκλωνε το νησί για να βρεθούν στο πλούσιο και γεναιόδωρο ωκεανό. Αυτό σήμαινε την κοπή των φοινικόδεντρων για τη δημιουργία κανό.

Άρχισαν λοιπών να πετσοκόβουν τα δέντρα να φτιάξουν βάρκες, αυτό από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό για να εξαφανίση την χλωρίδα του νησιού. Το μεγάλο καρφί στο φέρετρο του οικοσυστήματος, το γεγονός που σιγούρεψε το θάνατο του περιβάλλοντος και εμέσως πλην σαφώς και των ίδιων ήταν..."ω του θαύματος"...η καριόλα η θρησκεία!

 Οι κάτοικοι πίστευαν στην ιδέα των νεκρών προγόνων - προστατών, με λίγα λόγια, να μην σας κουράζω άσκοπα, ότι αυτοί που κατείχαν κάποιο αξιώμα στην κοινότητα εν ζωή, όταν πέθαιναν, το πνεύμα τους θα προστάτευε την κοινότητα από όλα τα αλλά τα κακά πνεύματα!

Here comes the catch: Τα πνεύματα των προγόνων δεν μπορούσε να αιωρούται πάνω από το νησί, έτσι χύμα. Πίστευαν ότι πρέπει να χτίσουν καταφύγια/κέλυφοι όπου οι πρόγονοι θα την άραζαν forever, αυτά ήταν μεγάλα πέτρινα αγάλματα που οι πασχαλονησιώτες λάξεψαν από πέτρα σε συγκεκριμένο λατομείο στο νησί και που τα ονόμασαν Μοάϊ.

 Για να μετακινηθούν τα Μοάϊ σε θέσεις σε όλο το νησί κάπως έπρεπε να τα τσουλήσουν, τροχός δεν έπαιζε, είπαμε τρομεροί θαλασσόλυκοι οι Πολυνήσιοι αλλά στην στεριά πάπαλα, οπότε αυτό που ήρθε στο μυαλό τους ήταν οι κλασικοί κορμοί που πάνω τους θα ρολάριζε το βαρύ φορτίο! Έτσι άρχισαν να πελεκούν τα δέντρα ως το σημείο να μην αφήσουν ούτε δείγμα από κολυμπιθρόξυλο στο νησί.

 Τα χάλια τους: Χωρίς δέντρα να κάνουν κανό να βγούνε για κανά "τσαπαρί", έπεσε πείνα και των γονέων με τα σχετικά extreme επακόλουθα, πόλεμο μεταξύ των κοινοτήτων, κανιβαλισμό και αρρώστιες, κάπου εδώ έρχεται να δέσει και το τρωκτικό, ως επακολούθω ήρθε η μείωση του πλυθησμού από 10 σε 2 χιλιάδες και πλήρης αλλαγής των συνθηκών διαβίωσης σε χρόνο d/t,  έτσι από την ανέμελη ζωή με τα χλιδάτα πάρτυ με τις μεγάλες πιατέλες με σούσι τούνα & καρχαρία και καβούρια και χταπόδια στο κάρβουνο τώρα έπρεπε να προσαρμοστούν, όσοι επέζησαν, σε εξαναγκαστική απελπιστικά λιτή χορτοφαγία και από την υψηλή γλυπτική και τα Μοάϊ στην τσάπα και τον κασμά να προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα ακαλλιέργητα στα ξέφωτα των σπηλαίων ολημερίς και ολονυχτίς.

Ηθικόν δίδαγμα: Όσο έξυπνος και αν νομίζει κάποιος ότι είναι όταν βλέπει το φοινικόδεντρο και όχι το φοινικόδασος είναι καταδικασμένος να μαζέψει ραδίκι στην καλύτερη των περιπτώσεων.

"Τα δεινά των των πασχαλονησιωτών δεν τελείωσαν εδώ".

 Κάπου στο 18ο αιώνα Ολανδοί θαλασσοπόροι τους ανακάλυψαν. Αργότερα τους την πέσανε, μεταξύ άλλων, οι Περουβιανοί που εκτός από τις ασθένειες που τους έφεραν πεσκέσι, πήραν σκλάβους στο Περού σχεδόν όλους τους νησιώτες με εξαίρεση 111 ψυχές.

 Αργότερα όταν η Χιλή προσάρτησε το νησί το έδωσε για ένα κομμάτι ψωμί στο Williamson ένα Σκωτόχιλιανο σκατοχιλιανό που μάντρωσε τους 111 στη Χάγκα Ρόα, το μοναδικό κατοικήσιμο μέρος σε όλο το νησί με συρματόπλεγμα και αμόλησε χιλιάδες πρόβατα να βοσκάνε στο ραδίκι ελεύθερα και ωραία!

 Στη δεκαετία του '50 και μετά από μεγάλους αγώνες και διαμαρτυρίες ανά το κόσμο η Χιλή αποζημιώσε τον όμιλο Williamson και έδωσε το νησί πίσω στους κατοίκους αφού εγκατέστησε πρωτίστως μια μεγάλη ναυτική βάση, ο δε Williamson & Co άνοιξε τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία της BMW στη Χιλή!!

 Σύμφωνα με μια ντόπια γιαγιά που ρώτησα για την τύχη των προβάτων, μου ορκίστηκε ότι δεν τα έφαγαν, παρόλα αυτά ούτε ίχνος από πρόβατο δεν υπήρχε στο νησί!!

Δημόσια συγνώμη στη Ζωή (Κωνσταντοπούλου)

Βρεθήκαμε με την μάνα μου στη μέση μεταξύ Ιρλανδίας και Γουνανιστάν, στην Ιταλία. Είπαμε να ειδωθούμε και να κάνουμε μια βδομάδα διακοπές και αυτή και εμείς χωρίς να χρειάζεται εμείς να κατέβουμε στο Γιουνανισταν συχνότερα από την πατροπαράδοτη μια φορά το χρόνο (μια βδομάδα) καθότι η μεγαλύτερη δόση της έν λόγω χώρας μας ανεβάζει την πίεση του αίματος και όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Πετρόπουλος “η χώρα αυτή με κουρελιάζει”.

 Μιλώντας από κοντά με τη μανούλα πάντα έχει άλλο ενδιαφέρον και βγάζει ωραία πράγματα στην επιφάνεια από το παρελθόν που θάφτηκαν και  ξεχάστηκαν, ένα από αυτά που είχα ξεχάσει εντελώς ήταν και η Ζωούλα!

 Η οικογένεια μου ήταν πλέμπα, ο πατέρας μου άν και είχε τελειώσει το εξατάξιο γυμνάσιο (παίζεται για την τελευταία χρονιά) και έκανε “μπακαloreal“ στη Χαιδομούνα και η μάνα μου που ήταν απόφοιτος δημοτικού αλλά πολύ δυνατό μοδιστράκι  που τα παράτησε όλα, τέχνη και αλλά πολλά και σκλαβώθηκε κυριολεκτικά όταν παντρεύτηκε το μακαρίτη το γερό μου και βρέθηκε να κουμαντάρει μαγαζί και σπίτι.

 Η μεγαλύτερη αδερφή της που είχε παντρευτεί και αυτή στη Χαιδομούνα ένα άλλο ποιό μορφωμένο από το γερό μου αλλά επίσης “μπακαloreal“, ήταν δασκάλα αλλά τα καλοκαίρια δούλευε και στο μπακάλικο, καθότι η Χαιδομούνα ήταν πολύ busy μόνο τα καλοκαίρια λόγω των ιαματικών πηγών που έφερναν στα νερά της ένα σκασμό κόσμο από όλο το Γιουνανιστάν. Με πολύ δουλειά και οικονομία έκτισαν, η μεγάλη αδερφή της μάνας μου και ο άντρας της ένα ωραίο σπίτι στη Χαιδομούνα δίπλα στο πατρικό της Λίνας, της μητέρας της Ζωής της Κωνσταντοπούλου.

 Όταν είμασταν μικρά, εγώ και η αδερφή μου, ξημεροβραδιαζόμασταν στη γειτονιά που είχε το σπίτι η Θεία μου, καθώς μέναμε δυο στενά ποιό πάνω και είμασταν πολύ δεμένοι με την κόρη της και πρώτοξαδέρφη μας.

 Η μικρή Ζωή ερχόταν διακοπές τα καλοκαίρια και γιορτές εκεί να δει τα παππούδια της που ήταν όπως όλη της η οικογένεια κανονικοί αστοί, μορφωμένοι και με αρκετά φράγκα. Η μικρή Ζωή μεγάλωσε ανάμεσα σε πολιτικούς, δικηγόρους, δημοσιογράφους μεταξύ άλλων, δηλαδή σε μια πρόταση “το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά“.

 Στο στόρυ μας τώρα, όπως κουβεντιάζαμε με τη μάνα μου για τα τεκτενόμενα έν Γιουνανιστάν, ρατσισμό, φασίστες, διαφθορά κτλπ, μου πετάει ένα κλασικό ελληνικό: "Αυτοί όλοι τους εκεί μέσα και οι 300 (κοινοβούλιο) είναι άχρηστοι".

 Και εγώ ως αντί-κοινοβουλευτικός, αντι-κομματικός αντί να χαρώ με την δήλωση της μαμάς κατά του κατεστημένου, της εξηγώ ότι παρότι αντιτίθεμαι στην ιδέα του "Σωτήρα“, “από όπου και αν προέρχεται", οφείλω να ομολογήσω ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φαίνεται ότι εχουν πολιτικές αρχές και χαραχτήρα και ότι ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι με την ιδεολογία που ακολουθούν τους "βγάζω το καπέλο" αναγνωρίζοντας ότι πολλοί από αυτούς μάχονται για ένα κεντρικό δημοκρατικό άξονα ιδεών που και εγώ ο ίδιος δεν έχω πρόβλημα να συνυπογράψω.

 Άρχισα δε να αναφέρω ονόματα διαφόρων κοινοβουλευτικών και στο κάθε όνομα που ανέφερα η μάνα μου έπαιρνε πίσω τη original δήλωση της λέγοντας μου ότι έχω δίκιο, τελευταίο ανέφερα το όνομα της Ζωής και συνέχισα λέγοντας πως παρότι δεν έχω χρόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ οφείλω να ομολογήσω ότι παρακολουθώντας το βίο και πολιτεία της so far, μου δίνει την εντύπωση ότι κάνει πολύ καλή δουλειά... εκεί με σταματάει η μάνα μου συμφωνώντας όντως με τα λεγόμενα μου και προσθέτοντας ότι είναι όντως πολύ μαχητική και με ρωτάει: "Δεν θυμάσαι που όταν είσαστε μικροί εσύ και η ξαδέρφη σου, όταν η Ζωή ερχόταν να παίξει μαζί σας την αδειάζατε μονίμως καθότι δεν την γουστάρατε;"  

 Και συλογίζομαι εγώ ο κιαρατάς, λες μεταξύ άλλων να είμαι και εγώ συνυπέυθυνος για τη διαμόρφωση του χαραχτήρα της, με αποτέλεσμα σήμερα να πληρώνουν τα γαμησιάτικα τα δικά μου οι δεξιοί και άλλοι πολλοί από το τότε bullying το δικό μας στη Ζωή;

Άν ναί πολύ το χαίρομαι αλλά ούτως ή άλλως συγνώμη Ζωή...

Να σε γαμήσω γαλανή να γίνεις μαυρομάτα

  Σε πρόσφατη συνομιλία μου κατά τη διάρκεια ελαφρού μεσημεριανού τσιμπουσίου στο διάλειμμα των εργασιών μας, μετά του φίλου/συντρόφου Βαγγέλη σε Ιταλικό καφέ παραπλεύρως του κτιρίου που στεγάζεται το "Φάτσατεφτερ",  μεταξύ άλλων, αναφέρθηκαμε στη σχέση του αναρχικού χώρου με την εξουσία! Τι ποιό φυσιολογική συζήτηση μεταξύ δυο φίλων, ενός ταχυδρόμου και ενός ΙΤ worker? 
Οι κουβέντες μας πολλές φορές μου ξυπνούν μνήμες από το παρελθόν. 
 Βλέπεις ηλικιακά εγώ είμαι ο κωλόγερος με τις περισσότερες εμπειρίες αλλά όχι απαραίτητα και ο λογικός, συνετός και μετρημένος όπως ο εν λόγω σύντροφος, εγώ είμαι παρορμιτικός και αυθόρμητος και δεν "βουτάω πάντα τη γλώσσα μου στο μυαλό μου" πριν ανοίξω το στόμα μου, όπως πολύ επιτυχώς είχε επισημάνει από τον καιρό που ήμουν νεανίας, η μεγαλύτερη αδερφή της μάνας μου που ήταν δασκάλα και ήξερε από αυτά τα πράγματα!  Αλλά όταν κάτσω λίγο και σκεφτώ αναπολώ καταστάσεις από το παρελθόν που make sense και όπως λέει και ο λογικότατος φίλος Βαγγέλης "το προσωπικό είναι πολιτικό"!
   Στις αρχές του 80' στην Χαιδομούνα και συγκεκριμένα στο άνδρο των φρικιών το  "ακαπούλκο" μεταξύ άλλων αναρχοφρικιών ζούσε και βασίλευε ένα ζευγάρακι ξεμαλιασμένων νεαρών ονειροπόλων, ο "Τζάκ" και η "Λίτσα", όλα κυλούσαν όμορφα στο μικρό γαλατικό χωριό...σορρύ αυτό είναι από άλλο στόρυ...έν πάση περιπτώση, ο καιρός περνούσε χαλαρά μεταξύ πολύς μουσικής και αλκοόλ και του περιστασιακού μπάφου αλλά και πολλών διαμαχιών που αφορούσαν ήτε την μουσική ήτε την "επανάσταση", αμπελοφιλοσοφία κυρίως και το εν λόγω ζευγός ήταν κομάτι του σκηνικού.
  Για μεγάλο διάστημα και μετά το χωρισμό του ζεύγους "Τζάκ" - "Λίτσας" κυκλοφορούσε μεταξύ των φρικιών η παρακάτω ιστορία που κατα την ταπεινή μου γνώμη αντικατοπτρίζει μεγάλο μέρος των απόψεων του αναρχικού κινήματος έν Ελλάδι.
 Σε μια συζήτηση σε πηγαδάκι των αναρχοφρικιών με topic την καταραμένη την "επανάσταση", η "Λίτσα" πήρε το λόγο και άρχισε να αναλύει την άποψη της λέγοντας ότι "...όταν οι αναρχικοί πάρουν την εξουσία στα χέρια τους..."  αλλά δεν πρόλαβε όμως να τελειώσει το σκεπτικό της και το χέρι του "Τζάκ" προσγειώθηκε στο πρόσωπο της, μετά από αυτή τη βίαιη σοκαριστική και ακρώς φασιστική κίνηση, την κοίταξε στα μάτια γεμάτος απέχθεια και ντροπή, διάολοστελνοντας την που με την ηλιθιότητα της τον είχε εκθέσει μπροστά στα μάτια των ομοϊδεατών φρικιών στην παρέα!  Αναρχικοί!?  Εξουσία!? Κατά το gospel του "Τζάκ" και όχι μόνο... αύτες είναι ασυμβίβαστες ένοιες...

 Συμπεράσματα γλυκοσυμορίτη: Τω καιρό εκείνω πολλοί από 'μας, χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω, άν και πιτσιρικάς, είχαμε τον "Τζάκ" για μάγκα και καραμπουζουκλή κτλπ κτλπ και τη "Λίτσα" για άσχετη ηλίθια μικρομαστούλα που μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό της μέχρι εκεί καταλάβαινε και κατεβάζε όλες αυτές τις μπούρδες από το κεφάλι της κτλπ κτλπ 
 Τα πράγματα είχαν κάπως διαφορετικά και άλλαξαν ακομά ποιό τραγικά as time went by προς μυστήριες κατεύθυνσεις που κατέρρευσαν όλο αυτό το πατριαρχικό φαντασιακό οικοδόμημα πολλών από μας και άνοιξαν τα μάτια σε όλους αυτούς που ήθελαν να δούν.
 Ο "Τζάκ" καθώς τα χρόνια πέρναγαν κράτησε το look, με το φρικέ καλοχτενισμένο μαλλί, τα χιπέ ρούχα, χαιμαλιά και αρχαιοελληνικό σανδάλι αλλά αργά, αλλά σταθερά, έβγαλε προς τα έξω όλο το φασιστικό, ακροδεξιό του είναι, με ρατσιστικές, αντισημιτικές, σεξιστικές και συνομοσιολογικές θεωρίες και ανάγνωση σε καθημερινή βάση σκουπιδο-φυλλάδων του στύλ Ελεύθερος Κόσμος, Ελεύθερη Ώρα καθώς και δικεφάλου καθότι φίλαθλος της ΑΕΚ, άρχισε δε τα νταραβέρια με τους πλέον εγκάθετους της περιοχής.
 Η δε "Λίτσα" παρότι  όντως "μικρομαστή", με γάμο, παιδιά και day job παρέμεινε ένας καλός και έντιμος άνθρωπος, καθόλου χαζή, που προσπαθεί, από όσο μπορώ να γνωρίζω, να την παλέψει όπως ο πάσα ένας ordinary joe στη Χαιδομούνα χωρίς πολλές πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες. 
  Όσο αναφορά τους επαναστατημένους συντρόφους αναρχικούς που θα έπαιρναν την εξουσία στα χέρια τους ακόμη διαπληκτίζονται μη καταλαβαίνοντας τι να κάνουν με την εξουσία ή άν θέλουν εξουσία ή όχι κτλπ κτλπ...πάει μακρυά η βα"Λίτσα".

Η μαγεία των ανεξερέυνητων παρθένων ελληνικών νησιών

  Εξερέυνησε την άγρια ομορφιά των ακατοίκητων ελληνικών νησιών με την ΝΔ/ΧΑ τουρς (photo: "Long Island")

  Δεν θα σου πω εγώ σύντροφα να διαλέξης νταβαντζή ή τι πρέπει να κάνεις ή τι έπρεπε να είχες κάνει απο καιρό κτλπ εδώ που έφτασαν τα πράγματα! Καλώς ή κακώς εγώ είμαι βολεμένος εδώ στο Ιρλάντα, 2500 μίλια μακριά σου. Ούτε και να στην 'πω θέλω, απλά με το πλεονέκτημα που μου εξασφαλίζει η απόσταση που μας χωρίζει, μου δίνετε η δυνατότητα μιας άλλης οπτικής γωνίας της κατάστασης των πραγμάτων εκεί κάτω στο ένδοξο Γιουνανιστάν.

  Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν τα 'θωρώ' καλά τα πράγματα και έχω την ηθική υποχρέωση  να σου στειλώ, ας ελπίσουμε όχι για τελευταία φορά, μια προειδοποίηση... just in case/better safe than sorry που λέμε και εμείς εδώ πάνω.

   Αν κάνει οτι πέφτει αυτή η κυβέρνηση, που ομίχλη τη βλέπω, τότε η πιθανότητα να ξαναγράψει το 'έθνος'  λαμπρές, ηρωικές σελίδες στην ιστορία του είναι πολύ μεγάλες,

  Σε περίπτωση που σχηματιστεί νέα κυβέρνηση ΝΔ/ΧΑ περιττό να σου γράψω ότι θα τον πιείς πολύ χαλαρά. Θα σας μαζέψουν παρέα με τους ήδη μαντρομένους μετανάστες στα 'κέντρα αναψυχής' και επειδή θα τελειώσουν πολύ γρήγορα οι μεζονέτες στα συγκεκριμένα παραθεριστικά κέντρα -  είσαστε και πολλοί, τρομάρα σας - το Υπουργείο τουρισμού και καταναγκαστικών έργων όπως θα το έχει μετονομάσει η μέλουσα κυβέρνησης με υπουργό την φραου Ζαρούλια, θα φροντίσει ώστε να πάτε όλοι σας μακροχρόνιες διακοπές στα ανεξερέυνητα παρθένα ελληνικά νησιά.

  Αυτό για τους τυχερούς, οι άλλοι, όχι και τόσο τυχεροί θα μείνουν πίσω στα χέρια των δικαστών και των 'χοιριδίων' της ΕΛ.ΑΣ/ΕΣΑ όπως επίσης θα έχει μετονομαστεί 'αι συγκεκριμέναι υπηρεσίαι' με τον Δένδια προιστάμενο όλων, ποιός ο λόγος να αλλάξει κανείς ένα τόσο επιτυχημένο στέλεχος με τόσο μεγάλο έργο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Η  ΓΑΔΑ δε μεταξύ άλλων ιδρυμάτων λαικής επιμόρφωσης θα επωμισθεί το έργο της προσυλήτισεις των λιγοτέρων τυχερών μέχρι τελευταία ρανίδα του αίματος τους...

 Συντροφική συμβουλή: Μετά τα παραπάνω, καλό θα ήταν να μαζέψεις κανά οβολό γρήγορα γρήγορα, έχε το Sac de voyage έτοιμο, καθώς και το διαβατήριο ανανεωμένο και σε εμφανή θέση...

Το "σπιτικό" ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό

 Μιλώντας με ένα φίλο και σύντροφο την άλλη μέρα εδώ στο Δουβλίνο, μου έλεγε για έναν κολλητό του που την έκανε από το Γιουνανιστάν με κανα δυο πτυχία καβάτζα για το Βέλγιο. Δρόμο πήρε δρόμο άφησε, έψαξε από εδώ έψαξε από 'κει τίποτες που να ήταν κοντά στο αντικείμενο που σπούδασε, στο τέλος τέλος και χωρίς γιουροσέντ στην τσέπη αναγκάστηκε και έπιασε δουλειά σε ένα ελληνικό εστιατόριο κάπου στης Βρυξέλες. 
Τα πράγματα δεν θα 'ταν και τόσο άσχημα, άν και το μεροκάματο ήτο του "πέους", άν το πληρωνόταν κιόλας, βλέπεις ο Γιουνανός ιδιοκτήτης της εν λόγω επιχειρήσεως τηρεί τα ήθη και τις παραδόσεις του τόπου από τον οποίο κατάγεται και κρατάει το προσωπικό απλήρωτο για μερικές βδομάδες μη τυχόν και ξεχάσουν τι άφησαν πίσω όταν έφυγαν από την ένδοξη πατρίδα για την κακούργα ξενιτιά. Ένα άλλο ωραίο στο περιθώριο αυτών όλων, όταν είναι να φάνε μεσημεριανό ο ευρωγιουνανός χουβαρντάς καταστηματάρχης βάζει στη μέση του τραπεζιού μια πιατέλα μακαρόνια με σάλτσα και μερικά πιρούνια για να μοιραστούν όλοι μαζί τον άρτον ημών τον επιούσιον, αφού πρωτίστων κάνουν την προσευχή τους και σταυροκοπήθουν. 
 Πολλοί σύντροφοι ίσως βιαστούν να αρχίσουν τις σκέψεις του στύλ, είμαστε έθνος ανάδελφο και άλλα τέτοια κουλά, αλλά δεν τελειώσαμε ακόμη, σας έχω και άλλο στόρυ που θυμήθηκα όταν μου εξιστόρησαν το παραπάνω.
 Η Κλαίρη είναι συνάδελφος μου στο Ιρλαντικό ταχυδρομείο, πριν από ένα σκασμό χρόνια, προ κελτικής "γατούλας" περίοδο, έψαχνε για δουλειά εδώ στο Δουβλίνο αλλά πάπαλα, οπότε αφού απηυδησε από την πείνα και τη "δίψα" τι να κάνει, είχε και μια Θειά στο Queens την έκανε για το Νιου Γιορκ.* Εκεί στο μεγάλο "φιρίκι" βρήκε δουλειά σε μια Ιρλανδέζικη pub κάπου στο hell's kitchen στο Μανχάταν. Παράνομη ως ήταν, χωρίς πράσινη κάρτα, πληρωνόταν από τον πατριώτη αφεντικό μετανάστη επίσης πρώτης γενιάς από το Mayo, 17$ τη βάρδια συν πουρμπουάρ! 
 Που να φτάσουν στην κακομοίρα την Κλαίρη να ζήσει. Όλα τα φράγκα πήγαιναν, μισθός και tips στο subway και το νοίκι στη Θειά για το δωμάτιο. Συν τοις άλλοις ξέχασα να αναφέρω ότι το αφεντικό που ήθελε να κρατήσει την πελατεία, που ήταν κατά κύριο λόγω Ιρλανδοί 1ης 2ης και 3ης γενιάς μετανάστες, ήθελε τις γκαρσόνες να χάσουν την προφορά που είχαν, στην περίπτωση μας η Κλαίρη μιλά αγγλικά με νότιο Δουβλινέζικη προφορά και να υιοθετήσουνε μια προφορά ποιό χωριάτικη, κατά προτίμηση ulster από βορά, που τραβούσε τον κόσμο και να αλλάξει το όνομα της σε κάτι ποιό Ιρλανδικό. Και έτσι η Κλαίρη κονόμησε νέο όνομα και προφορά και έγινε η Σιβόν απο το Ντονιγκάλ.   Έξι μήνες περίπου κράτησε αυτή η κοροϊδία, μια ωραία πρωία τα βρόντηξε όλα και γυρισε πίσω... Ο κιαρατάς ο καπιταλισμός δεν έχει πατρίδα! Εσείς?