Monday, October 14, 2013

Δημόσια συγνώμη στη Ζωή (Κωνσταντοπούλου)








Βρεθήκαμε με την μάνα μου στη μέση μεταξύ Ιρλανδίας και Γουνανιστάν, στην Ιταλία. Είπαμε να ειδωθούμε και να κάνουμε μια βδομάδα διακοπές και αυτή και εμείς χωρίς να χρειάζεται εμείς να κατέβουμε στο Γιουνανισταν συχνότερα από την πατροπαράδοτη μια φορά το χρόνο (μια βδομάδα) καθότι η μεγαλύτερη δόση της έν λόγω χώρας μας ανεβάζει την πίεση του αίματος και όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Πετρόπουλος “η χώρα αυτή με κουρελιάζει”.


 Μιλώντας από κοντά με τη μανούλα πάντα έχει άλλο ενδιαφέρον και βγάζει ωραία πράγματα στην επιφάνεια από το παρελθόν που θάφτηκαν και  ξεχάστηκαν, ένα από αυτά που είχα ξεχάσει εντελώς ήταν και η Ζωούλα!


 Η οικογένεια μου ήταν πλέμπα, ο πατέρας μου άν και είχε τελειώσει το εξατάξιο γυμνάσιο (παίζεται για την τελευταία χρονιά) και έκανε “μπακαloreal“ στη Χαιδομούνα και η μάνα μου που ήταν απόφοιτος δημοτικού αλλά πολύ δυνατό μοδιστράκι  που τα παράτησε όλα, τέχνη και αλλά πολλά και σκλαβώθηκε κυριολεκτικά όταν παντρεύτηκε το μακαρίτη το γερό μου και βρέθηκε να κουμαντάρει μαγαζί και σπίτι.


 Η μεγαλύτερη αδερφή της που είχε παντρευτεί και αυτή στη Χαιδομούνα ένα άλλο ποιό μορφωμένο από το γερό μου αλλά επίσης “μπακαloreal“, ήταν δασκάλα αλλά τα καλοκαίρια δούλευε και στο μπακάλικο, καθότι η Χαιδομούνα ήταν πολύ busy μόνο τα καλοκαίρια λόγω των ιαματικών πηγών που έφερναν στα νερά της ένα σκασμό κόσμο από όλο το Γιουνανιστάν. Με πολύ δουλειά και οικονομία έκτισαν, η μεγάλη αδερφή της μάνας μου και ο άντρας της ένα ωραίο σπίτι στη Χαιδομούνα δίπλα στο πατρικό της Λίνας, της μητέρας της Ζωής της Κωνσταντοπούλου.


 Όταν είμασταν μικρά, εγώ και η αδερφή μου, ξημεροβραδιαζόμασταν στη γειτονιά που είχε το σπίτι η Θεία μου, καθώς μέναμε δυο στενά ποιό πάνω και είμασταν πολύ δεμένοι με την κόρη της και πρώτοξαδέρφη μας.


 Η μικρή Ζωή ερχόταν διακοπές τα καλοκαίρια και γιορτές εκεί να δει τα παππούδια της που ήταν όπως όλη της η οικογένεια κανονικοί αστοί, μορφωμένοι και με αρκετά φράγκα. Η μικρή Ζωή μεγάλωσε ανάμεσα σε πολιτικούς, δικηγόρους, δημοσιογράφους μεταξύ άλλων, δηλαδή σε μια πρόταση “το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά“.


 Στο στόρυ μας τώρα, όπως κουβεντιάζαμε με τη μάνα μου για τα τεκτενόμενα έν Γιουνανιστάν, ρατσισμό, φασίστες, διαφθορά κτλπ, μου πετάει ένα κλασικό ελληνικό: "Αυτοί όλοι τους εκεί μέσα και οι 300 (κοινοβούλιο) είναι άχρηστοι".


 Και εγώ ως αντί-κοινοβουλευτικός, αντι-κομματικός αντί να χαρώ με την δήλωση της μαμάς κατά του κατεστημένου, της εξηγώ ότι παρότι αντιτίθεμαι στην ιδέα του "Σωτήρα“, “από όπου και αν προέρχεται", οφείλω να ομολογήσω ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φαίνεται ότι εχουν πολιτικές αρχές και χαραχτήρα και ότι ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι με την ιδεολογία που ακολουθούν τους "βγάζω το καπέλο" αναγνωρίζοντας ότι πολλοί από αυτούς μάχονται για ένα κεντρικό δημοκρατικό άξονα ιδεών που και εγώ ο ίδιος δεν έχω πρόβλημα να συνυπογράψω.


 Άρχισα δε να αναφέρω ονόματα διαφόρων κοινοβουλευτικών και στο κάθε όνομα που ανέφερα η μάνα μου έπαιρνε πίσω τη original δήλωση της λέγοντας μου ότι έχω δίκιο, τελευταίο ανέφερα το όνομα της Ζωής και συνέχισα λέγοντας πως παρότι δεν έχω χρόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ οφείλω να ομολογήσω ότι παρακολουθώντας το βίο και πολιτεία της so far, μου δίνει την εντύπωση ότι κάνει πολύ καλή δουλειά... εκεί με σταματάει η μάνα μου συμφωνώντας όντως με τα λεγόμενα μου και προσθέτοντας ότι είναι όντως πολύ μαχητική και με ρωτάει: "Δεν θυμάσαι που όταν είσαστε μικροί εσύ και η ξαδέρφη σου, όταν η Ζωή ερχόταν να παίξει μαζί σας την αδειάζατε μονίμως καθότι δεν την γουστάρατε;"  


 Και συλογίζομαι εγώ ο κιαρατάς, λες μεταξύ άλλων να είμαι και εγώ συνυπέυθυνος για τη διαμόρφωση του χαραχτήρα της, με αποτέλεσμα σήμερα να πληρώνουν τα γαμησιάτικα τα δικά μου οι δεξιοί και άλλοι πολλοί από το τότε bullying το δικό μας στη Ζωή;


Άν ναί πολύ το χαίρομαι αλλά ούτως ή άλλως συγνώμη Ζωή...

Saturday, August 24, 2013

Να σε γαμήσω γαλανή να γίνεις μαυρομάτα



  Σε πρόσφατη συνομιλία μου κατά τη διάρκεια ελαφρού μεσημεριανού τσιμπουσίου στο διάλειμμα των εργασιών μας, μετά του φίλου/συντρόφου Βαγγέλη σε Ιταλικό καφέ παραπλεύρως του κτιρίου που στεγάζεται το "Φάτσατεφτερ",  μεταξύ άλλων, αναφέρθηκαμε στη σχέση του αναρχικού χώρου με την εξουσία! Τι ποιό φυσιολογική συζήτηση μεταξύ δυο φίλων, ενός ταχυδρόμου και ενός ΙΤ worker? 
Οι κουβέντες μας πολλές φορές μου ξυπνούν μνήμες από το παρελθόν. 
 Βλέπεις ηλικιακά εγώ είμαι ο κωλόγερος με τις περισσότερες εμπειρίες αλλά όχι απαραίτητα και ο λογικός, συνετός και μετρημένος όπως ο εν λόγω σύντροφος, εγώ είμαι παρορμιτικός και αυθόρμητος και δεν "βουτάω πάντα τη γλώσσα μου στο μυαλό μου" πριν ανοίξω το στόμα μου, όπως πολύ επιτυχώς είχε επισημάνει από τον καιρό που ήμουν νεανίας, η μεγαλύτερη αδερφή της μάνας μου που ήταν δασκάλα και ήξερε από αυτά τα πράγματα!  Αλλά όταν κάτσω λίγο και σκεφτώ αναπολώ καταστάσεις από το παρελθόν που make sense και όπως λέει και ο λογικότατος φίλος Βαγγέλης "το προσωπικό είναι πολιτικό"!
   Στις αρχές του 80' στην Χαιδομούνα και συγκεκριμένα στο άνδρο των φρικιών το  "ακαπούλκο" μεταξύ άλλων αναρχοφρικιών ζούσε και βασίλευε ένα ζευγάρακι ξεμαλιασμένων νεαρών ονειροπόλων, ο "Τζάκ" και η "Λίτσα", όλα κυλούσαν όμορφα στο μικρό γαλατικό χωριό...σορρύ αυτό είναι από άλλο στόρυ...έν πάση περιπτώση, ο καιρός περνούσε χαλαρά μεταξύ πολύς μουσικής και αλκοόλ και του περιστασιακού μπάφου αλλά και πολλών διαμαχιών που αφορούσαν ήτε την μουσική ήτε την "επανάσταση", αμπελοφιλοσοφία κυρίως και το εν λόγω ζευγός ήταν κομάτι του σκηνικού.
  Για μεγάλο διάστημα και μετά το χωρισμό του ζεύγους "Τζάκ" - "Λίτσας" κυκλοφορούσε μεταξύ των φρικιών η παρακάτω ιστορία που κατα την ταπεινή μου γνώμη αντικατοπτρίζει μεγάλο μέρος των απόψεων του αναρχικού κινήματος έν Ελλάδι.
 Σε μια συζήτηση σε πηγαδάκι των αναρχοφρικιών με topic την καταραμένη την "επανάσταση", η "Λίτσα" πήρε το λόγο και άρχισε να αναλύει την άποψη της λέγοντας ότι "...όταν οι αναρχικοί πάρουν την εξουσία στα χέρια τους..."  αλλά δεν πρόλαβε όμως να τελειώσει το σκεπτικό της και το χέρι του "Τζάκ" προσγειώθηκε στο πρόσωπο της, μετά από αυτή τη βίαιη σοκαριστική και ακρώς φασιστική κίνηση, την κοίταξε στα μάτια γεμάτος απέχθεια και ντροπή, διάολοστελνοντας την που με την ηλιθιότητα της τον είχε εκθέσει μπροστά στα μάτια των ομοϊδεατών φρικιών στην παρέα!  Αναρχικοί!?  Εξουσία!? Κατά το gospel του "Τζάκ" και όχι μόνο... αύτες είναι ασυμβίβαστες ένοιες...

 Συμπεράσματα γλυκοσυμορίτη: Τω καιρό εκείνω πολλοί από 'μας, χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω, άν και πιτσιρικάς, είχαμε τον "Τζάκ" για μάγκα και καραμπουζουκλή κτλπ κτλπ και τη "Λίτσα" για άσχετη ηλίθια μικρομαστούλα που μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό της μέχρι εκεί καταλάβαινε και κατεβάζε όλες αυτές τις μπούρδες από το κεφάλι της κτλπ κτλπ 
 Τα πράγματα είχαν κάπως διαφορετικά και άλλαξαν ακομά ποιό τραγικά as time went by προς μυστήριες κατεύθυνσεις που κατέρρευσαν όλο αυτό το πατριαρχικό φαντασιακό οικοδόμημα πολλών από μας και άνοιξαν τα μάτια σε όλους αυτούς που ήθελαν να δούν.
 Ο "Τζάκ" καθώς τα χρόνια πέρναγαν κράτησε το look, με το φρικέ καλοχτενισμένο μαλλί, τα χιπέ ρούχα, χαιμαλιά και αρχαιοελληνικό σανδάλι αλλά αργά, αλλά σταθερά, έβγαλε προς τα έξω όλο το φασιστικό, ακροδεξιό του είναι, με ρατσιστικές, αντισημιτικές, σεξιστικές και συνομοσιολογικές θεωρίες και ανάγνωση σε καθημερινή βάση σκουπιδο-φυλλάδων του στύλ Ελεύθερος Κόσμος, Ελεύθερη Ώρα καθώς και δικεφάλου καθότι φίλαθλος της ΑΕΚ, άρχισε δε τα νταραβέρια με τους πλέον εγκάθετους της περιοχής.
 Η δε "Λίτσα" παρότι  όντως "μικρομαστή", με γάμο, παιδιά και day job παρέμεινε ένας καλός και έντιμος άνθρωπος, καθόλου χαζή, που προσπαθεί, από όσο μπορώ να γνωρίζω, να την παλέψει όπως ο πάσα ένας ordinary joe στη Χαιδομούνα χωρίς πολλές πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες. 
  Όσο αναφορά τους επαναστατημένους συντρόφους αναρχικούς που θα έπαιρναν την εξουσία στα χέρια τους ακόμη διαπληκτίζονται μη καταλαβαίνοντας τι να κάνουν με την εξουσία ή άν θέλουν εξουσία ή όχι κτλπ κτλπ...πάει μακρυά η βα"Λίτσα".

Saturday, June 22, 2013

Η μαγεία των ανεξερέυνητων παρθένων ελληνικών νησιών



  Εξερέυνησε την άγρια ομορφιά των ακατοίκητων ελληνικών νησιών με την ΝΔ/ΧΑ τουρς (photo: "Long Island")

  Δεν θα σου πω εγώ σύντροφα να διαλέξης νταβαντζή ή τι πρέπει να κάνεις ή τι έπρεπε να είχες κάνει απο καιρό κτλπ εδώ που έφτασαν τα πράγματα! Καλώς ή κακώς εγώ είμαι βολεμένος εδώ στο Ιρλάντα, 2500 μίλια μακριά σου. Ούτε και να στην 'πω θέλω, απλά με το πλεονέκτημα που μου εξασφαλίζει η απόσταση που μας χωρίζει, μου δίνετε η δυνατότητα μιας άλλης οπτικής γωνίας της κατάστασης των πραγμάτων εκεί κάτω στο ένδοξο Γιουνανιστάν.
  Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν τα 'θωρώ' καλά τα πράγματα και έχω την ηθική υποχρέωση  να σου στειλώ, ας ελπίσουμε όχι για τελευταία φορά, μια προειδοποίηση... just in case/better safe than sorry που λέμε και εμείς εδώ πάνω.
   Αν κάνει οτι πέφτει αυτή η κυβέρνηση, που ομίχλη τη βλέπω, τότε η πιθανότητα να ξαναγράψει το 'έθνος'  λαμπρές, ηρωικές σελίδες στην ιστορία του είναι πολύ μεγάλες,
  Σε περίπτωση που σχηματιστεί νέα κυβέρνηση ΝΔ/ΧΑ περιττό να σου γράψω ότι θα τον πιείς πολύ χαλαρά. Θα σας μαζέψουν παρέα με τους ήδη μαντρομένους μετανάστες στα 'κέντρα αναψυχής' και επειδή θα τελειώσουν πολύ γρήγορα οι μεζονέτες στα συγκεκριμένα παραθεριστικά κέντρα -  είσαστε και πολλοί, τρομάρα σας - το Υπουργείο τουρισμού και καταναγκαστικών έργων όπως θα το έχει μετονομάσει η μέλουσα κυβέρνησης με υπουργό την φραου Ζαρούλια, θα φροντίσει ώστε να πάτε όλοι σας μακροχρόνιες διακοπές στα ανεξερέυνητα παρθένα ελληνικά νησιά.
  Αυτό για τους τυχερούς, οι άλλοι, όχι και τόσο τυχεροί θα μείνουν πίσω στα χέρια των δικαστών και των 'χοιριδίων' της ΕΛ.ΑΣ/ΕΣΑ όπως επίσης θα έχει μετονομαστεί 'αι συγκεκριμέναι υπηρεσίαι' με τον Δένδια προιστάμενο όλων, ποιός ο λόγος να αλλάξει κανείς ένα τόσο επιτυχημένο στέλεχος με τόσο μεγάλο έργο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Η  ΓΑΔΑ δε μεταξύ άλλων ιδρυμάτων λαικής επιμόρφωσης θα επωμισθεί το έργο της προσυλήτισεις των λιγοτέρων τυχερών μέχρι τελευταία ρανίδα του αίματος τους...


 Συντροφική συμβουλή: Μετά τα παραπάνω, καλό θα ήταν να μαζέψεις κανά οβολό γρήγορα γρήγορα, έχε το Sac de voyage έτοιμο, καθώς και το διαβατήριο ανανεωμένο και σε εμφανή θέση...

Friday, May 17, 2013

Το "σπιτικό" ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό


 Μιλώντας με ένα φίλο και σύντροφο την άλλη μέρα εδώ στο Δουβλίνο, μου έλεγε για έναν κολλητό του που την έκανε από το Γιουνανιστάν με κανα δυο πτυχία καβάτζα για το Βέλγιο. Δρόμο πήρε δρόμο άφησε, έψαξε από εδώ έψαξε από 'κει τίποτες που να ήταν κοντά στο αντικείμενο που σπούδασε, στο τέλος τέλος και χωρίς γιουροσέντ στην τσέπη αναγκάστηκε και έπιασε δουλειά σε ένα ελληνικό εστιατόριο κάπου στης Βρυξέλες
Τα πράγματα δεν θα 'ταν και τόσο άσχημα, άν και το μεροκάματο ήτο του "πέους", άν το πληρωνόταν κιόλας, βλέπεις ο Γιουνανός ιδιοκτήτης της εν λόγω επιχειρήσεως τηρεί τα ήθη και τις παραδόσεις του τόπου από τον οποίο κατάγεται και κρατάει το προσωπικό απλήρωτο για μερικές βδομάδες μη τυχόν και ξεχάσουν τι άφησαν πίσω όταν έφυγαν από την ένδοξη πατρίδα για την κακούργα ξενιτιά. Ένα άλλο ωραίο στο περιθώριο αυτών όλων, όταν είναι να φάνε μεσημεριανό ο ευρωγιουνανός χουβαρντάς καταστηματάρχης βάζει στη μέση του τραπεζιού μια πιατέλα μακαρόνια με σάλτσα και μερικά πιρούνια για να μοιραστούν όλοι μαζί τον άρτον ημών τον επιούσιον, αφού πρωτίστων κάνουν την προσευχή τους και σταυροκοπήθουν
 Πολλοί σύντροφοι ίσως βιαστούν να αρχίσουν τις σκέψεις του στύλ, είμαστε έθνος ανάδελφο και άλλα τέτοια κουλά, αλλά δεν τελειώσαμε ακόμη, σας έχω και άλλο στόρυ που θυμήθηκα όταν μου εξιστόρησαν το παραπάνω.
 Η Κλαίρη είναι συνάδελφος μου στο Ιρλαντικό ταχυδρομείο, πριν από ένα σκασμό χρόνια, προ κελτικής "γατούλας" περίοδο, έψαχνε για δουλειά εδώ στο Δουβλίνο αλλά πάπαλα, οπότε αφού απηυδησε από την πείνα και τη "δίψα" τι να κάνει, είχε και μια Θειά στο Queens την έκανε για το Νιου Γιορκ.* Εκεί στο μεγάλο "φιρίκι" βρήκε δουλειά σε μια Ιρλανδέζικη pub κάπου στο hell's kitchen στο Μανχάταν. Παράνομη ως ήταν, χωρίς πράσινη κάρτα, πληρωνόταν από τον πατριώτη αφεντικό μετανάστη επίσης πρώτης γενιάς από το Mayo, 17$ τη βάρδια συν πουρμπουάρ! 
 Που να φτάσουν στην κακομοίρα την Κλαίρη να ζήσει. Όλα τα φράγκα πήγαιναν, μισθός και tips στο subway και το νοίκι στη Θειά για το δωμάτιο. Συν τοις άλλοις ξέχασα να αναφέρω ότι το αφεντικό που ήθελε να κρατήσει την πελατεία, που ήταν κατά κύριο λόγω Ιρλανδοί 1ης 2ης και 3ης γενιάς μετανάστες, ήθελε τις γκαρσόνες να χάσουν την προφορά που είχαν, στην περίπτωση μας η Κλαίρη μιλά αγγλικά με νότιο Δουβλινέζικη προφορά και να υιοθετήσουνε μια προφορά ποιό χωριάτικη, κατά προτίμηση ulster από βορά, που τραβούσε τον κόσμο και να αλλάξει το όνομα της σε κάτι ποιό Ιρλανδικό. Και έτσι η Κλαίρη κονόμησε νέο όνομα και προφορά και έγινε η Σιβόν απο το Ντονιγκάλ.   Έξι μήνες περίπου κράτησε αυτή η κοροϊδία, μια ωραία πρωία τα βρόντηξε όλα και γυρισε πίσω... Ο κιαρατάς ο καπιταλισμός δεν έχει πατρίδα! Εσείς?



Tuesday, February 26, 2013

Επιστήμονες βρίσκουν λύση για έξοδο από την οικονομική κρίση!












 Γιουνανοί επιστήμονες μετά από χρόνια ερευνών,  βρήκαν επιτέλους...κάλιο αργά παρά ποτέ.. λύση στο ενεργειακό πρόβλημα του Γιουνανιστάν.

 Μετά από μελέτες και κόντρα μελέτες η λύση στο ενεργειακό κατέστει ορατή και για να γίνουμε ποιό σαφής "απτή"! Άν και η εφαρμογή ήταν για δεκάδες χρόνια "μπροστά" στα μάτια τους, λόγω της θολούρας που δημιουργούσε η διαδικασία έκανε σχεδόν αδύνατη την εφεύρεση της εν λόγου πατέντας.

 Τέρμα η εξάρτηση στο πετρέλαιο, φυσικό αέριο και το λιγνίτη, ακόμη τέρμα η εξάρτηση στις  ανεμογεννήτριες και τους ηλιακούς συσσωρευτές, που τόση "τριβή" έχουν προκαλέσει μεταξύ των συντρόφων οικολόγων και του εγχώριου και πολυεθνικού κεφαλαίου.

 Και ιδού φίλες και φίλοι σύντροφοι/ισες η λύση, η καινούργια μορφή ενέργειας θα δημιουργηθεί μέσω του αυνανισμού!! Καλά διαβάζετε σύντροφοι/ισες, δεν έχετε πάθει μαλάκινση εγκεφάλου, ακόμη, αλλά από την άλλη την απλή έχετε εμπειρία ετών.

Για χρόνια ολόκληρα ήταν γνωστές οι επιδόσεις των κατοίκων του Γιουνανιστάν σε όλη την υφήλιο σε σημείο που να κυκλοφορεί εδώ και παρά πολύ καιρό το παράλληλο όνομα/ παρατσούκλι  "Αυνανιστάν", όταν συνάνθρωποι μας εδώ στο εξωτερικό  αναφέρονταν στη συγκεκριμένη χώρα.

Επι σειρά ετών, στην προ-βιομηχανική εποχή, οι επιστήμονες προσπαθούσαν να μετατρέψουν τον αυνανισμό σε εργόχειρον ώστε με αυτόν τον τροπό να "κτίσουν" την προίκα των απανταχού απόρων κορασίδων με άκρως απελπιστικά και ανεπιτυχή αποτελέσματα.

Τέρμα σε όλα αυτά η λύση είναι εδώ:

 Για την διαδικασία "ακάθαρτης" αλλά πολύ φτηνής και ευχάριστης συγκομιδής της εν λόγω ενέργειας χρειάζονται τα παρακάτω:  α) Ένα αιδοίο/πέος, ανεξάρτητου μεγέθους. β) Ένα καλώδιο από αυτά που φορτίζουν την μπαταρία του αυτοκίνητου σας, άν ακόμη έχετε αυτοκίνητο. γ) Μια άδεια, *ΠΡΟΣΟΧΗ* επαλαναμβάνω, άδεια μπαταρία 12V.

 Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην φαντασία σας, αν τυχόν όμως δεν διαθέτετε τέτοια, περισσότερες πληροφορίες παρέχονται από τον ακόλουθο ιστότοπο εδώ



The power is in your hands - Άντε και καλό βόλι...



Tuesday, February 19, 2013

Δεν μας χέζεις ρε Τζιμάκο


  Από πολύ μικρός ερωτεύτηκα παθιασμένα τη Rock μουσική, ξένη και εντόπια. Μια από τις μπάντες που γούσταρα τρελά, μεταξύ πολλών άλλων, ήταν και οι Μουσικές Ταξιαρχίες και στη συνέχεια ο Τζίμης ο Πανούσης solo.
 Μεταξύ του τέλους της δεκαέτιας του 80' και τις αρχές του 90' τον είχα δει live σε πολλά διαφορετικά club αρκετές φορές και πάντα γυρνούσα πίσω για τις καινούργιες παραστάσεις όποτε την έκανα από την Χαιδομούνα  για το capital.
Αυτό που μου άρεσε στο Τζιμάκο σε σχέση με άλλους καλιτέχνες της σκηνής, ήταν η  γοητεία που ανέβλυζε η ευστροφία του μυαλού του, που στην συνέχεια μεταφραζόταν σε καυστικό σατιρικό άκρως πολιτικό λόγο που με εξέφραζε σε αρκετά μεγάλο βαθμό ώστε να πέσω στην λούμπα της αποδοχής σχεδόν όλων των λεγόμενων του χωρίς πρώτα να τα εξετάσω με κριτικό μάτι, διότι at the end of the day ο Τζιμάκος ήταν δικός μας!
Ένας άλλος παράγοντας που συντέλεσε στο χτίσιμο της  φαντασιακής εικόνας του, από την μεριά μου, είχε να κάνει με την σύντομη γνωριμία μας στις αρχές του 90'.
 Ο Τζιμάκος τότε, μαζί με την Λίλυ και τον Άρη έμενε στην Υγείας στην Πολιτεία και έτυχε να τους νταραβεριστώ κανα δυο φορές, καθότι δούλευα σε μια εταιρία πετρελαιοιδών, όπου μεταξύ άλλων πολλών, είχε στο πελατολόγιο της το σπίτι του Τζιμάκου που το προμήθευε με πετρέλαιο θέρμανσης, μια άλλη φορά τον συνάντησα μαζί με ενα φιλικό ζευγάρι φρικιών, back stage στην πρώτη του συναυλία στο Λυκαβυτό.

Από πολύ παλιά ο Τζιμάκος έκανε αναφορές στους  Εβραίους του στύλ: "Αυτός ο Νταλάρας παίζει αφιλοκερδώς μια για τους Κούρδους μια για τους Εβραίους ξανά πάλι για αυτούς τους Εβραίους...μα τόσο ανάγκη έχουν πια αυτοί οι Εβραίοι;..θα έχουν ανάγκη φαίνετε!"  και αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά σχόλια που έχουν να κάνουν με τους Εβραίους όλα αυτά τα χρόνια παρουσίας του στη σκηνή.
Θα περίμενε κανείς με την ευφυία που τον διέκρινε και την αριστερή του σκέψη να καταλάβαινε πολλά περισότερα για τους Εβραικό λαό, το Ισραήλ κτλπ, αντ' αυτού συνεχίζει να επιτίθεται σε μια ομάδα συνανθρώπων μας που έχουν αποτελέσει "ιστορικό κόκκινο πανί", μέσα στους αιώνες, και έχουν βρεθεί να είναι θύματα πολαπλών διωγμών, καταπίεσης, μαζικής δολοφονίας και άλλων πολλών εγλημάτων απέναντι τους λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων και όχι μόνο.
Το να τους τσουβαλιάζεις λοιπόν όλους έτσι, βάζοντας τους στο ίδιο καζάνι, τα θύματα, τους Εβραίους, με τους γενοκτόνους τους Ναζιστές, δεν ειναι δείγμα υψηλής σάτιρας παρά μόνο δείγμα φτηνής αντισιωνιστικής προπαγάνδας που την καθιστά πολύ επικίνδυνη, ειδικότερα σε μια εποχή που ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο ναζισμός είναι στα πάνω τους στο Ρεπούμπλικα Γιουνανιστάν.

Αυτά από έναν πληγωμένο παλιό σύντροφο και φίλο.

Friday, February 15, 2013

"Ψυχάρης του κινήματος"!!!

 Το καλό συντρόφι και φιλαράκι, ο Βαγγέλης από τότε που το μπλόγκ, (glykosymoritis ) έβγαλε φτερά, μου την είπε κανα δυο φορές, μην τυχόν και πάρουν τα μυαλά μου αέρα και καβαλήσω κανένα καλάμι τώρα στα γεράματα.
  Εν Ελλάδι, αλλά και εδώ στο "ένδοξο Ιρλαντα" που κατοικοεδρέυουμαι, το σπόρ αυτό, του καλαμοκαβαλήματος, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο και κανείς δεν έχει ανοσία σε ασθένειες όπως η προλαλήσα.
 O Βαγγέλης είναι κάτι σαν να λέμε του το προσωπικό  δραστικό "αντιβιοτικό" μου, που καταπολεμά τέτοιους ιούς γρήγορα και ακρώς αποτελεσμάτικα.
  Πολύ πριν γίνουν ορατά σε εμένα τα σημάδια της επερχόμενης ασθένειας, νάτος και καταφθανεί να της δώσει ένα κατατροποτικό χτυπήμα και να με σώσει ηρώικα.
 Εν κατακλείδι, το παρατσούκλι που με "έντυσε" πρίν από λίγο καιρό για να με προσγειώσει: "Ψυχάρης του κινήματος"!!!